Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

«Γεώργιος Γρίβας- Ο Διγενής του Έθνους»


Σταύρου Καρκαλέτση,  «Γεώργιος Γρίβας- Ο Διγενής του Έθνους»


Κορυφαία στρατιωτική φυσιογνωμία του Έθνους μας στον 20o αιώνα, ο Γεώργιος Γρίβας έδωσε το παρόν στην εθνική εξόρμηση στην Μικρά Ασία και στο βορειοηπειρωτικό έπος του 1940. Κράτησε την Πατρίδα όρθια σε δύο από τις πλέον κρίσιμες περιόδους: τον Δεκέμβριο του 1944, όταν όλα και όλοι κατέρρεαν, κατέστη ο κυματοθραύστης όπου έσπασαν τα όνειρα της κομμουνιστικής λαίλαπας για μετατροπή της Ελλάδος σε λαϊκή δημοκρατία
Και το 1955-59, στην τελευταία ως σήμερα εποποιία του Έθνους, στον επικό αγώνα της ΕΟΚΑ στην ελληνική Κύπρο, ο Γεώργιος Γρίβας, με την εμπνευσμένη ηγεσία του, κατοχυρώθηκε στη συλλογική μνήμη των Πανελλήνων ως ο “Διγενής” των καιρών μας. Και έτσι, στεφανωμένος με αυτόν τον ιστορικό τίτλο, πέρασε στον θρύλο και την ιστορία.


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ * Βιβλιοπωλείο Ιωάννου Χρ. Γιαννάκενα
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ
Χαρ. Τρικούπη 14, τ.κ. 106 79 ΑΘΗΝΑ * Τηλ. 210 3628976 - 210 6440 021 και τοτ. 210 3638435
facebook: ΠΕΛΑΣΓΟΣ – ΟΜΑΔΑ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ : Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΝΩΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ 1Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1955.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΝΩΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ 

ΤΗΝ 1Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1955. 

Την Δευτέρα 1η Απριλίου 2013, το απόγευμα, στα πλαίσια των εθνοφελών 

εκδηλώσεων της Εθνικής Αντιστασιακής Οργανώσεως «Χ», πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα Διαλέξεων «Γεώργιος Γρίβας – Διγενής», (Πανεπιστημίου 64 – 6ος όροφος) διάλεξη με θέμα:
«Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΝΩΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ 1Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1955», 
με ομιλητή τον κ. ΣΠΥΡΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Κύπριο την καταγωγή, Αντιπρόεδρο της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων και Ειδικό Γραμματέα της Οργάνωσης «Χ». 
Ο Πρόεδρος της «Χ», Ιωάννης Γιαννάκενας προλόγισε την εκδήλωση, λέγοντας πόσο σημαντικός είναι ο Γεώργιος Γρίβας – Διγενής για την Οργάνωση «Χ», όντας ο ιδρυτής (1941) και ο αρχηγός της κατά τα μαύρα χρόνια της Κατοχής και των Δεκεμβριανών. Αυτός, μαζί με τον Θ. Κολοκοτρώνη, ονομάστηκε ‘άξιο τέκνο της Πατρίδος’ και την 1η Απριλίου 1955 ξεκίνησε το έπος της ΕΟΚΑ. Σήμερα η Κύπρος δέχεται μία επίθεση λεηλασίας από τα λεγόμενα ‘μεγάλα συμφέροντα’. 
Στην συνέχεια, ο Σπύρος Δημητρίου άρχισε την ομιλία του αναφερόμενος στην προϋπάρχουσα της ΕΟΚΑ αντίσταση των Κυπρίων. Η Κύπρος το 1570 – 71 πέρασε στα χέρια των Τούρκων και λίγο πριν το 1821 αρχίζει η αντίσταση των Κυπρίων. Οι Τούρκοι, με μπαμπεσιά, αφανίσανε όλη την πολιτική και θρησκευτική ηγεσία του νησιού (Διοικητήριο, Ιούλιος 1821). Κύπριοι αγωνιστές φεύγουν σε Ελλάδα και Ευρώπη για να βοηθήσουν στην εξέγερση της Κύπρου. Με την «Διακήρυξη της Ρώμης» (Δεκέμβριος 1821) διεκδικούν για πρώτη φορά ελευθερία για την Κύπρο και την Ένωσή της με την μητέρα Ελλάδα. Αυτό ουσιαστικά είναι το πρώτο κείμενο που βγαίνει για το Ενωτικό Κίνημα της Κύπρου, το οποίο παίρνει σάρκα και οστά την 1η Απριλίου 1955, δηλ. έχουμε μία διαδρομή περίπου 120 χρόνων, όπου υπάρχει το ενωτικό κίνημα κάτω στην Κύπρο. 
Το 1878, η Κύπρος περνάει διοικητικά (όχι ιδιοκτησιακά) στους Βρετανούς. ‘Ήδη από την πρώτη εγκατάσταση του Βρετανού διοικητή στην Κύπρο, ο τότε αρχιεπίσκοπος της Κύπρου ζήτησε να ακολουθήσει κάποια στιγμή και η Κύπρος την διαδρομή για να ενωθεί με την Μητέρα Πατρίδα και αυτό επαναλαμβανόταν συνεχώς αργότερα, με αλλεπάλληλα διαβήματα. Παράλληλα, δεν υπήρξε Ελληνικός απελευθερωτικός αγώνας, εντός και εκτός των Ελληνικών συνόρων, που να μην συμμετείχαν Κύπριοι, πράγμα που αποτελούσε μεγάλη τιμή για τις οικογένειές τους, και αυτό συνεπάγονταν και την απώλεια της βρετανικής ταυτότητας, χάριν της Ελληνικής. Το 1915 η Αγγλία προσφέρει την Κύπρο με αντάλλαγμα τη συμμετοχή της Ελλάδας στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, στο πλευρό της ΕΝΤΕΝΤΕ (στην οποίαν συμμετείχε και η ίδια), αλλά αυτό απορρίπτεται, επειδή ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος ήθελε η Ελλάδα να μείνει ουδέτερη. Παρόλα αυτά, η Ελλάδα θα μπει λίγο αργότερα στον πόλεμο, το 1916, και θα πολεμήσει μαζί με τους Άγγλους, αλλά δεν θα της δοθεί η Κύπρος. 
Από την μεριά της Κύπρου, γίνονται συνεχή διαβήματα για την Ένωση ΚΑΙ προς τις Ελληνικές κυβερνήσεις (από 1878 έως την Μικρασιατική Καταστροφή - 1922) , οι οποίες, όμως, ποτέ δεν αποδέχθηκαν επίσημα αυτού του είδους τα διαβήματα.
Το πρώτο δημοψήφισμα έγινε το 1921 και φέρανε στην Ελλάδα του τόμους με τα αποτελέσματα, αλλά οι Ελληνικές αρχές ΔΕΝ τους παρέλαβαν, προεόρτιο του τι θα ακολουθούσε 30 – 40 χρόνια μετά. Το 1931 γίνεται η πρώτη εξέγερση στην Κύπρο απέναντι στους Βρετανούς, είναι τα λεγόμενα Οκτωβριανά, όπου κάηκε το Κυβερνείο, είχαμε πάρα πολλούς νεκρούς και πάρα πολλούς εξόριστους. Είναι η πρώτη φορά που οι Άγγλοι αρχίζουν και διώχνουν Έλληνες από την Κύπρο, διότι αρχίζουν και γίνονται επικίνδυνοι. Σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα από την κρίση του Οκτωβρίου, η Κύπρος αλλάζει κυβερνήτη. Η περίοδος της διακυβέρνησης του νέου κυβερνήτη, σερ Χέρμπερτ Ρίτσμοντ Πάλμερ, ονομάστηκε ‘’Παλμεροκρατία’’ και χαρακτηρίστηκε ως μια από τις σκληρότερες, λόγω των δικτατορικών μέτρων που πήρε κατά των Κυπρίων (1930 – 1940). 
Κατά τον Ελληνο – Ιταλικό πόλεμο, (1940), συμμετέχουν και Κύπριοι στο πλευρό της Ελλάδος, πράγμα που βρήκε αντίθετους τους Βρετανούς, επειδή ήθελαν τους Κυπρίους να βοηθήσουν τα βρετανικά στρατεύματα και δολίως είχαν αφήσει αποχρώσες ενδείξεις ότι, αν τους βοηθούσαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, θα ευοδώνονταν οι αγώνες και τα οράματα των Ελλήνων της Κύπρου για την Ένωση. Αυτό τελικά δεν έγινε, παρόλο που οι Κύπριοι πολέμησαν ΚΑΙ στα Διεθνή Μέτωπα, βοηθώντας τους Βρετανούς. Στη διαδικασία του πολέμου, οι Βρετανοί έκαναν το εξής τέχνασμα: ‘Έχοντας διαλύσει το (ιδρ.1926) Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου το 1931 με τα Οκτωβριανά, δημιουργούν το ΑΚΕΛ το 1942, το οποίο στην πραγματικότητα είναι ένα βρετανικό δημιούργημα που καλύφθηκε με αριστερό μανδύα, μόνο και μόνο για δημιουργήσουν τον ‘Κυπριωτισμό’(ενάντια στην Ελληνική εθνική συνείδηση). Το 1947, στην Διάσκεψη των Παρισίων των νικητών του Β.Π.Π., (όπου συζητήθηκε ποιος θα πάρει τι), μπήκε και το θέμα να δοθεί η Κύπρος στην Ελλάδα. Οι Άγγλοι δεν το δέχτηκαν, αλλά έδωσαν μία μορφή αυτοκυβέρνησης στην Κύπρο, την λεγόμενη ΔΙΑΣΚΕΠΤΙΚΗ, όπου μεταφέρθηκε από την Ελλάδα και το κλίμα αντιπαράθεσης, μεταξύ Δεξιάς/Έθναρχίας (Ενωτικοί) και Αριστεράς/ΑΚΕΛ, το οποίο για πρώτη φορά, έρχεται να πάρει γραμμή από το ΚΚΕ (ενώ τα προηγούμενα χρόνια την έπαιρνε από τους Βρετανούς). Πήγαν στον Γράμμο και βρήκαν τον Ζαχαριάδη, και αυτός τους είπε το εξής αμίμητο: 
«Κόψτε τις μαλ…ίες με τους Βρετανούς, εγώ κερδίζω τον πόλεμο στην Ελλάδα και έχω σκοπό να ενώσω την Κύπρο με την Ελλάδα».
Αφού τους είπε αυτό, όταν γύρισαν στην Κύπρο, τα ‘βρήκαν’ με την Εθναρχία. 
Τον Ιανουάριο 1950 γίνεται το δεύτερο δημοψήφισμα, (γνωστό όμως στην Ελλάδα, ως το πρώτο), το οποίο δίνει ένα 97% υπέρ της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Φέρνουν τα αποτελέσματα στην Ελλάδα, και πάλι οι αρχές δεν τα παραλαμβάνουν. Για κάποιον που έχει πολιτικό ρεαλισμό, αυτό δείχνει ότι η Ελληνική Κυβέρνηση δεν ήταν διατεθειμένη να σηκώσει τόσο ψηλά τον πήχη, ώστε να χτυπηθεί με τον Βρετανό. Ο Παπάγος, όταν ανέλαβε το 1952, αποφασίζει να φέρει το Κυπριακό στη επιφάνεια, ερχόμενος σε ρήξη ακόμα και με τον Υπουργό του, Σπύρο Μαρκεζίνη, ο οποίος αργότερα τον εγκατέλειψε (για την ακρίβεια υπέβαλε την παραίτησή του). Πιστεύεται ότι αυτό ήταν δάκτυλος της Βρετανικής Πρεσβείας, με την οποίαν ο Μαρκεζίνης διατηρούσε άριστες σχέσεις. 
Ο Παπάγος δίνει την μάχη του, χωρίς υποστήριξη και οι Άγγλοι μεθοδεύουν να δημιουργήσουν την επόμενη κατάσταση για να μπορέσουν να ελέγξουν τον Κυπριακό αγώνα . Έψαχναν για τον διάδοχο του Παπάγου και αυτός που επέλεξαν ήταν ο Καραμανλής, μαζί με τον Αβέρωφ. Αυτό το απέδειξαν τα αρχεία του Foreign Office, τα οποία οι Άγγλοι συνηθίζουν να δημοσιεύουν 25 χρόνια μετά. Τα παρασκήνια δείχνουν ότι ο αγώνας που ξεκίνησε η ΕΟΚΑ το 1955 ήταν ναρκοθετημένος από τα πολιτικά παρασκήνια στην Ελλάδα, Όπως είπε το 1950, ως Υπουργός των Εξωτερικών, ο Γεώργιος Παπανδρέου στον τότε δήμαρχο Λευκωσίας «Ἡ Ἑλλάς ἀναπνέει μὲ δύο πνεύμονας, τὸν μὲν ἀγγλικὸν, τὸν δὲ ἀμερικανικὸν, καὶ δι' αὐτὸ δὲν ἠμπορεῖ νὰ πάθει ἀσφυξίαν λόγῳ τοῦ Κυπριακοῦ».
Ο αγώνας της ΕΟΚΑ είναι λίγο –πολύ γνωστός : άρχισε την 1η Απριλίου 1955 και τελείωσε τον Φεβρουάριο 1959, και η Κύπρος οδηγήθηκε στην σημερινή τουρκοποιημένη ανεξαρτησία, όπου η μειονότητα των Τούρκων από 18% πήγε στο 30% και είχε ρόλο σοβαρό στην διακυβέρνηση της Κύπρου. Ακολούθησαν οι συμφωνίες Ζυρίχης –Λονδίνου από Καραμανλή και Μακάριο (1959), και μέσα σε μία 15ετία διαλύθηκε όλος ο επί 200 χρόνια αγώνας των Ελλήνων της Κύπρου. Ο Μακάριος, για να εγκαθιδρύσει την εξουσία του, δημιούργησε το Ζυριχικό κράτος, στο οποίο συμμετείχαν και πρώην αγωνιστές που απέκτησαν αξιώματα, και τώρα η ένωση με την Ελλάδα δεν τους έλεγε πολλά πράγματα. Δημιούργησαν ένα κλίμα απηνούς διωγμού ενάντια στους Ενωτικούς, (εμφύλιος πόλεμος), και η μοιραία σύγκρουση έγινε το ’74, με τις γνωστές καταστροφικές συνέπειες. 
Η Ελλάδα δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων από καμία κυβέρνηση και οι Κύπριοι υπέρμαχοι της Ένωσης αισθάνονται προδομένοι. Με το στρατιωτικό καθεστώς της 21ης Απριλίου χειροτέρεψαν τα πράγματα και ο Γ. Γρίβας, που ήταν ο αρχηγός των Ενωτικών, τους είχε δώσει εντολή να μην έχουν επαφές με ανθρώπους αυτού του καθεστώτος, το οποίο διέταξε την απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο. Σήμερα, οι νέες γενιές διδάσκονται ότι οι εκτελεσθέντες από τους Άγγλους Κύπριοι αγωνιστές ανέβηκαν στην αγχόνη όχι για την Ένωση με την Ελλάδα,, αλλά για την σημερινή τουρκοποιημένη ανεξαρτησία, πράγμα που είναι πολύ άδικο 
[Οι απαγχονισθέντες εννέα αγωνιστές, όλοι τους νέοι, ηλικίας 19-24 ετών: 
- στις 10 Μαΐου 1956 ο Μιχαήλ Καραολής (23 ετών), κρατικός υπάλληλος από το Παλαιοχώρι, και ο Ανδρέας Δημητρίου (22 ετών), ιδιωτικός υπάλληλος από τον Άγιο Μάμα, 
- στις 9 Αυγούστου 1956 ο Ανδρέας Ζάκος (24 ετών), σχεδιαστής από τη Λινού, ο Ιάκωβος Πατάτσος (22 ετών) από τη Λευκωσία και ο Χαρίλαος Μιχαήλ (21 ετών) από τη Γαληνή, υπάλληλος στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρία 
- στις 21 Σεπτεμβρίου 1956 ο Μιχαήλ Κουτσόφτας (22 ετών), εργάτης από το Παλαιομέτοχο, ο Στέλιος Μαυρομάτης(23 ετών) από το Λάρνακα της Λαπήθου, υπάλληλος στο βρετανικό αεροδρόμιο της Λευκωσίας και ο Ανδρέας Παναγίδης (23 ετών), εργάτης από το Παλιομετοχο, παντρεμένος και πατέρας τριών παιδιών και 
- στις 14 Μαρτίου 1957 ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης (19 ετών) με καταγωγή από την Τσάδα, μαθητής του Γυμνασίου Πάφου, μαζί με κάποιον ποινικό κατάδικο.] 
Ακολούθησαν ερωτήσεις ,απαντήσεις και τοποθετήσεις, μεταξύ ομιλητών και ακροατηρίου. Επισημάνθηκαν:
- Η συστηματική προσπάθεια των τελευταίων κυβερνήσεων σε Ελλάδα και Κύπρο, όχι μόνο να σβήσει από την εθνική μνήμη ο αγώνας της ΕΟΚΑ, αλλά να γίνει πλήρης διαστρέβλωση των γεγονότων και να έχουμε ακόμη και κρούσματα ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ μεταξύ κάποιων Ελληνοκυπρίων. Για να είμαστε, όμως, δίκαιοι, οι Κύπριοι δικαιολογημένα αισθάνονται προδομένοι από τις κυβερνήσεις του Ελλαδικού κράτους από την αρχή του αγώνα τους, α) το 1955 -1959 (αγώνας για την Ένωση), β) το 1974 (εισβολή του Αττίλα, «Η Κύπρος κείται μακράν»), γ) σήμερα, το 2013, με την χρεοκοπία της Κύπρου (χωρίς μία δήλωση συμπαράστασης). Ιδιαίτερα αλγεινή εντύπωση έχει κάνει στους αδελφούς Κυπρίους η απουσία μίας έστω δήλωσης συμπαράστασης από τον Αρχιεπίσκοπο της Ελλάδας, αλλά αυτός πιστεύει ότι η Εκκλησία πρέπει να περιορίζεται μόνο στα θρησκευτικά της καθήκοντα 
(εκτός αν πρόκειται για λαθρομετανάστες, οπότε αλλάζουν ΑΡΔΗΝ τα πράγματα για τον ΣΥΡΙΖόνυμο Λιάπη).

- Η Βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ γιόρτασε πρόσφατα τον αδαμάντινο ιωβηλαίο της (60 χρόνια στον θρόνο της Αγγλίας), αλλά δεν έγινε καμία κουβέντα επισήμως για το πώς αυτή αρνήθηκε να δώσει χάρη τότε και άφησε νέα παιδιά να ανεβούνε στην κρεμάλα. 
Όμως ο αγώνας της ΕΟΚΑ είχε διεθνή απήχηση. Ο Τσε Γκεβάρα είχε επανειλημμένα αναφερθεί σε αυτόν, εντός και εκτός Λατινικής Αμερικής. Μάλιστα, όταν πήγε στην Αφρική, τους είπε:
«Εδώ, ο Γρίβας στην Κύπρο τα έβαλε με μία αποικιοκρατία και εσείς εδώ δεν μπορείτε να ελευθερωθείτε;». Επίσης, στο Μπέλφαστ (πρωτεύουσα της Β. Ιρλανδίας και κέντρο επιχειρήσεων του ΙRΑ ), σε κάποιες pumps υπήρχε αναρτημένη η φωτογραφία του Γρίβα 
- Σχέδιο Άτσεσον: Το 1964, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Λύντον Τζόνσον αναθέτει στον Υπουργό του των Εξωτερικών Ντην Άτσεσον ( Dean Acheson) να μεσολαβήσει και αυτός προτείνει δύο σχέδια, τα οποία όμως απορρίφθηκαν από τα ενδιαφερόμενα μέρη. Το δεύτερο (που θεωρείται και το σημαντικότερο ) προέβλεπε απλή εκμίσθωση της Καρπασίας στην Τουρκία και παραχώρηση του Καστελλόριζου από την Ελλάδα στην Τουρκία. Το Σχέδιο Άτσεσον έμεινε έτσι στην ιστορία για άλλους ως μεγάλη χαμένη ευκαιρία για το Κυπριακό, ενώ για άλλους ως πρώτη αποτυχημένη απόπειρα διχοτόμησης της Κύπρου.
- Σχέδιο μονομερούς η πραξικοπηματικής ανακήρυξης της Ένωσης (Αύγουστος 1964) και ως εμπνευστής της παρουσιάζεται ο τότε υπουργός Άμυνας της Ελλάδας Πέτρος Γαρουφαλλιάς, ο οποίος κατέβηκε στην Κύπρο και το συζήτησε με τον Μακάριο. Το σχέδιο, καταρχάς, έγινε δεκτό, αλλά στην συνέχεια ο Μακάριος ζήτησε α) να γίνει Αντιβασιλέας της Ελλάδας και β) να λάβει εγγυήσεις ότι ‘ δεν θα χυθεί αίμα’, με την διαδικασία της Ένωσης.
‘Όπως είναι φυσικό, και αυτό το σχέδιο ναυάγησε. 

- Το ΑΚΕΛ ( Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού), αν και υποτίθεται ότι είναι αριστερό, όπως προαναφέραμε, στην πραγματικότητα είναι καθαρά βρετανικό δημιούργημα, αποτελείται από εκατομμυριούχους και, επί Προεδρίας Χριστόφια, είχε 3 υπουργούς τραπεζίτες. Για αυτό και , διαχρονικά, η ηγεσία του ήταν γεμάτη παλινωδίες. Στο δημοψήφισμα του ’50 για την Ένωση ψήφισε ενωτικά, αλλά η ηγεσία του δεν συμμετείχε στον αγώνα της ΕΟΚΑ. Και από την εκπομπή «Φωνή της Αλήθειας» του ΚΚΕ, που μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό της Βουδαπέστης , το 1955, προδόθηκε στους Βρετανούς η ταυτότητα του Γ.Γρίβα, ως αρχηγού της ΕΟΚΑ. Αυτός που τον πρόδωσε ήταν Κύπριος, ο οποίος αργότερα υποστηρίχθηκε από το ΑΚΕΛ και έκανε μεγάλη πολιτική καριέρα στην Κύπρο. 

- Ο Αφελληνισμός της Ελληνικής – Κυπριακής παιδείας, που την κρατάνε Ελληνική οι Σύλλογοι των Αγωνιστών του ’74. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου δεν πήρε υπό την προστασία της την Παιδεία, σε αντίθεση με το Βατικανό και άλλες Καθολικές Εκκλησίες για τα δικά τους σχολεία. 
Το εμφυλιοπολεμικο κλίμα μπήκε και στα σχολεία. ‘Έφτασαν σε σημείο, οι πραιτοριανοί του Μακαρίου (του λεγόμενου ΕΦΕΔΡΙΚΟΥ) να περάσουν με τζιπ και να γαζώσουν στο πεζοδρόμιο με αυτόματα ΜΑΘΗΤΕΣ του Παγκυπρίου Γυμνασίου, που ήταν συγκεντρωμένοι για να κάνουν την καθιερωμένη λαμπαδηφορία για την 1η Απριλίου. Επίσης, παιδιά Ενωτικών υπέφεραν στα σχολεία από την συμπεριφορά συμμαθητών τους που ήταν προσκείμενοι στους Εφεδρικούς. ‘Έφτασαν μάλιστα σε σημείο να ΚΟΥΡΕΨΟΥΝ μία μαθήτρια, της οποίας ο πατέρας ήταν φυλακισμένος από το καθεστώς. Στην πόρτα του σπιτιού της ίδιας μαθήτριας έβαζαν εκρηκτικούς μηχανισμούς και κάθε φορά που άνοιγαν την πόρτα κινδύνευε η ζωή τους. 
Εδώ όμως, θα πρέπει να επισημάνουμε την στάση του ΟΕΛΜΕΚ (= Οργανισμός ΕΛΛΗΝΩΝ Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης), αντιστοίχου της δικής μας (αριστερόστροφης) ΟΛΜΕ. Ο ΟΛΜΕΚ, προς τιμήν του, είναι αυτός που κρατάει στην Κύπρο την Ελληνική Παιδεία και αρνήθηκε να διδάξει το κατάπτυστο βιβλίο της Ρεπούση. «Εμείς δεν διδάσκουμε τέτοιο πράγμα», είπαν. Επίσης κάλεσαν και τίμησαν την Χαρά Νικοπούλου.

- Υπάρχει έντονη η παρουσία της Μασονίας στην Κϋπρο, ‘όπως άλλωστε και στην Αγγλία, όπου υπάρχει η ‘μαμά Στοά’. Λέγεται ότι και ο ίδιος ο Μακάριος ήταν Μασόνος. Η πρώτη δουλειά που έκαναν οι Βρετανοί, το 1878 που μπήκαν στο νησί, ήταν να ιδρύσουν την ‘Saint Paul’ – Πρώτη Μασονική Στοά στην Κύπρο, η οποία δημιούργησε τεράστια προβλήματα στον Κυπριακό πληθυσμό. 

- Ο εμφύλιος στην Κύπρο της δεκαετίας του ’60, που δημιουργήθηκε από το Ζυριχικό κράτος του Μακαρίου με τον απηνή διωγμό των Ενωτικών, στοίχισε πάνω από 1000 νεκρούς. Δηλαδή, μιλάμε για 1000 δολοφονίες σε ένα μέρος 500.000 ανθρώπων, χώρια οι τραυματίες και οι ανάπηροι. ‘Αλλά και μετά την εισβολή του Αττίλα, όταν δημιουργήθηκαν καταυλισμοί με σκηνές για τους πρόσφυγες από τα Κατεχόμενα, οι άνθρωποι του Μακαρίου οι οποίοι μοίραζαν τα δέματα της βοήθειας, δεν έδιναν στους Ενωτικούς / Γριβικούς ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΡΤΑ. Ακόμα και σήμερα υπάρχει το εμφυλιοπολεμικό κλίμα μεταξύ Μακαριακών και Γριβικών, όπως φαίνεται και στο ποδόσφαιρο, όπου υπάρχουν οι αντίστοιχα προσκείμενες ομάδες της ΟΜΟΝΟΙΑΣ και του ΑΠΟΕΛ (= Αθλητικός Ποδοσφαιρικός ‘Όμιλος Ελλήνων Λευκωσίας).
Ο στρατός της Κύπρου οργανώθηκε από τους Έλληνες αξιωματικούς, οι οποίοι κράτησαν το ΕΛΛΗΝΙΚΟ εθνικό φρόνημα μέχρι τον 1974, αλλά σήμερα και εκεί έχουν εισχωρήσει ανθενωτικοί, οι οποίοι, σε αντίθεση με τους Γριβικούς, ΔΕΝ θέλουν την Ένωση. Σήμερα ο Κυπριακός στρατός είναι μία αποτύπωση της Κυπριακής κοινωνίας. 

-Πρέπει η Ελλάδα να ξεκαθαρίσει γεωπολιτικά το τοπίο και τις περαιτέρω ενέργειές της, αλλιώς δεν θα μπορέσει να βρει συμμάχους, και ο Τούρκος περιμένει πάντα στην γωνία. Αναπνέει με Αμερικανικό πνευμόνι τώρα και ο ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα, ενώ επιτρέπουμε στους Αμερικάνους να επεμβαίνουν και να ρυθμίζουν τα του οίκου μας, δεν τους προβάλλουμε απαιτήσεις να μας βοηθήσουν στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.
Πρέπει ο καθένας από εμάς να κάνει την αυτοκριτική του, το μερίδιο ευθύνης τους για την σημερινή κατάσταση και , επιτέλους, να χαραχθεί μια ΕΝΙΑΙΑ πολιτική γραμμή, ΠΕΡΑ από τα κόμματα, για τα εθνικά μας θέματα. Έτσι μόνο θα μας σεβασθούν και οι ξένοι, πράγμα απαραίτητο για να καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι και να συζητήσουμε ΣΟΒΑΡΑ, το ίδιο ισχύει και για την Ομογένειά μας. Εδώ, ίσως, θα πρέπει να παραδειγματιστούμε από τους Τούρκους και τις αποφάσεις –‘μπετόν’ που λαβαίνουν για την εξωτερική τους πολιτική. 


- Σημερινή κατάσταση: Στόχος των Βορειοευρωπαίων, και ειδικά των Γερμανών, είναι να αποδεκατιστεί ο Νότος. Την Κύπρο, το Λουξεμπούργο και το Λιχνεστάιν, όπου έχει μαζευτεί πολύ χρήμα, έχουν βάλλει σκοπό να τα διαλύσουν. Το χρήμα θα μαζευτεί στον Βορρά και η Ευρωζώνη θα είναι δύο ταχυτήτων, οι φτωχοί και οι πλούσιοι. Η Ελλάδα και Κύπρος επιπλέον κατέχουν και γεωστρατηγική θέση και όσο εμείς, ως Ελληνισμός δεν καθόμαστε να σκεφτούμε τι πρέπει να κάνουμε, θα είμαστε σε μόνιμο και διαρκή κίνδυνο, με τον Τούρκο να ακονίζει συνέχεια την μάχαιρά του. Ο Ρώσος δεν πρόκειται να μας βοηθήσει, εάν δεν του δώσουμε διέξοδο στην ζεστή θάλασσα. Όλοι κοιτάζουν τα συμφέροντά τους και εμείς, ύστερα από αυτά που πάθαμε, πρέπει να καθίσουμε να σκεφτούμε την επόμενη μέρα, να σοβαρευτούμε, και η σοβαρότητα να ξεκινήσει από τους πολίτες. Πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να διορθωθούμε πρώτα εμείς, για να διορθωθούν και αυτοί που είναι μέσα στην Βουλή και να μπορέσουμε να χειρισθούμε τα δύο ανοιχτά μέτωπα, της Βορείου Ηπείρου και της Κύπρου.

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΠΑΓΑΡΥΦΑΛΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ


                                                                    ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ


Ἒχουμε τὴν χαρὰ καὶ τὴν τιμὴ νὰ σᾶς προσκαλέσουμε στὴν παρουσίαση τοῦ βιβλίου «Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗ» ἀπὸ τὸν συγγραφέα του, πολίτη ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΑΠΑΓΑΡΟΦΑΛΛΟΥ, Πρόεδρο τῆς Ὲπιτροπῆς Ἐνημερώσεως Ἐθνικῶν Θεμάτων [Ε.Ε.Ε.Θ.]. Ἡ παρουσίαση θὰ γίνει στὴν Αἲθουσα Διαλέξεων «Γεὠργιος Γρίβας Διγενὴς» (Πανεπιστημίου 64 – 6ος Ὂροφος), τὴν Τετάρτη 24η  Ἀπριλίου καἰ ὣρα 6.30 μ.μ.    
                                                                 Σᾶς Περιμένουμε
                                       Ἀπὸ τὸ Δ.Σ.
Ο  Πρόεδρος                                                             Ἡ Γενικὴ Γραμματέας
ΙΩΑΝΝΗΣ Χ. ΓΙΑΝΝΑΚΕΝΑΣ                                         ΘΩΜΑΪΣ ΠΑΡΙΑΝΟΥ

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2013

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΛΕΩΝΙΔΟΥ : ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΡΙΒΑΣ ΔΙΓΕΝΗΣ

Συνέντευξη με τον συγγραφέα το 2009 που ολοκληρώθηκε το τετράτομο έργο της βιογραφίας του Στρατηγού ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΡΙΒΑ ΔΙΓΕΝΗ


 <<...Μετά από ένα μακρύ πνευματικό ταξίδι για τη ζωή και τη δράση του Στρατηγού Γεώργιου Γρίβα Διγενή, που κράτησε 22 ολόκληρα χρόνια, ο ερευνητής-συγγραφέας Λεωνίδας Λεωνίδου έφτασε αυτές τις μέρες στον προορισμό του. Δηλαδή στη συγγραφή και την έκδοση των δύο τελευταίων τόμων της βιογραφίας του Αρχηγού του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ και Αρχηγού και ιδρυτή της ΕΟΚΑ Β΄. 
Την περασμένη Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου, 2009 παρουσιάστηκαν σε ειδική εκδήλωση στο οίκημα της Κυπριακής Αδελφότητας (Britannia Road, North Finchley, London N12, 9RU), οι δύο ογκώδεις τόμοι που καλύπτουν τα ταραχώδη και συγκλονιστικά, για τον κυπριακό λαό και για τον ίδιο το Γρίβα, χρόνια 1959-1974, την περίοδο δηλαδή από τη λήξη του αγώνα της ΕΟΚΑ μέχρι και το θάνατό του. Προηγήθηκε το 1995 η έκδοση, από τον κ. Λεωνίδου, του πρώτου Τόμου της Βιογραφίας του Γρίβα, που καλύπτει τα πρώτα 53 χρόνια της ζωής του, από το 1897 που γεννήθηκε, μέχρι το 1950 και περιλαμβάνει τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, τη φοίτησή του στη Σχολή Ευελπίδων, τη γνωριμία και το γάμο του με την Κική, τη συμμετοχή του στη Μικρασιατική Εκστρατεία ως Ανθυπολοχαγός, τη συμμετοχή του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως Επιτελάρχης της 2ης Μεραρχίας στην Πίνδο και γενικά τη σταδιοδρομία του ως στρατιωτικού. Το 1997 εκδόθηκε ο δεύτερος Τόμος που καλύπτει τα χρόνια 1950-1959, δηλαδή την περίοδο της προετοιμασίας και διεξαγωγής του αγώνα της ΕΟΚΑ. 
Συνάντησα το Λεωνίδα Λεωνίδου στο σπίτι του στο Palmers Green του βόρειου Λονδίνου και μου μίλησε γι’ αυτό το κοπιώδες τετράτομο έργο ζωής και για τους λόγους που τον ώθησαν να το αναλάβει, δεδομένων των τεράστιων δυσκολιών στην εξεύρεση αξιόπιστων πηγών αντικειμενικής πληροφόρησης και έρευνας, αλλά και των πολιτικών δυσκολιών που προκύπτουν λόγω της αμφιλεγόμενης προσωπικότητας του Γρίβα, κυρίως σε σχέση με την ίδρυση και τη δράση της ΕΟΚΑ Β΄.

Ένα όνομα που προκαλεί αλλεργία 

«Είναι γεγονός», είπε ο κ. Λεωνίδου, «ότι σήμερα, 35 χρόνια μετά το θάνατό του, το όνομά του προκαλεί αλλεργία σε πολλούς και είχα πολλά προβλήματα μέχρι να διεκπεραιώσω την εργασία μου. Όμως έβαλα πείσμα να κάνω την έρευνα και ουσιαστικά αφιέρωσα τη ζωή μου σε αυτήν, με μοναδικό κίνητρο να φτάσω στην ιστορική αλήθεια που αφορά στο Διγενή. Ως νεαρός φοιτητής στην Αθήνα, από το 1967 μέχρι το 1971, ήμουν μέλος των αντιχουντικών ομάδων που ίδρυσε ο Γρίβας εκεί στη διάρκεια της δικτατορίας στην Ελλάδα, τον γνώρισα προσωπικά και τον επισκεπτόμουν συχνά στο σπίτι του, αφού σπούδαζα με υποτροφία του δημόσιου Ιδρύματος που ίδρυσε εκείνος στην Ελλάδα και ήξερα πολύ καλά ότι ήταν αντίπαλος και όχι συνεργάτης της Χούντας, όπως τον κατηγορούν. Ήμουν παρών στις δύο δημόσιες αντιχουντικές ομιλίες που έκανε το 1970 και το 1971 σε κινηματοθέατρα της Αθήνας ενώπιον εκατοντάδων Κυπρίων φοιτητών, τις έχω μαγνητοφωνήσει και διασώσει και δεν μπορώ να δέχομαι τις ανοησίες που λέγονται εκ των υστέρων από διάφορους για εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων.
Έχεις μια σαφή συναισθηματική προσέγγιση στο θέμα «Γρίβας». Αυτό δεν υπονομεύει την αντικειμενικότητά σου ως ιστορικού ερευνητή, για το έργο που τον αφορά;
Καθόλου. Άλλο η κρίση μου ως πολιτικό άτομο και άλλο η ιδιότητά μου ως ερευνητής-συγγραφέας. Το έργο μου για το Γρίβα είναι στηριγμένο σε στοιχεία, μαρτυρίες και πληροφορίες από το προσωπικό αρχείο και το αδημοσίευτο ημερολόγιό του, από πρόσωπα που τον έζησαν από κοντά, συγγενείς, φίλους, συναγωνιστές, αλλά και σε ντοκουμέντα από τα βρετανικά και τα αμερικανικά κρατικά αρχεία, σε εκατοντάδες απόρρητα έγγραφα και σε δημοσιεύματα από τον κυπριακό και τον ξένο Τύπο της εποχής. Νομίζω ότι με τους δύο καινούργιους τόμους που εξέδωσα και παρουσιάζω σε όλους τους Έλληνες, ιδιαίτερα της Κύπρου, ξεκαθαρίζω ποιος ήταν στην πραγματικότητα ο Γρίβας, τι έκανε και τι πίστευε. Με το έργο αυτό, πιστεύω, διαλύονται μύθοι που επικράτησαν σε βάρος του για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Ιδιαίτερα με τον τέταρτο τόμο που ασχολείται με τα τραγικά τρία τελευταία χρόνια της ζωής του και μέσα από συνταρακτικά ντοκουμέντα γραμμένα από τον ίδιο, δίνονται πειστικά και αδιάσειστα στοιχεία των θέσεων και προθέσεών του και ανατρέπουν τα μέχρι σήμερα επικρατούντα σενάρια. Ο τέταρτος Τόμος της σειράς περιέχει ένα τρομερό υλικό για την ΕΟΚΑ Β΄ από τα αρχεία του Διγενή και απαντάται το ερώτημα γιατί κατέβηκε ο Διγενής στην Κύπρο, γιατί ίδρυσε την ΕΟΚΑ Β΄, ποιοι ήταν οι στόχοι του και ποιοι χρηματοδοτούσαν την ΕΟΚΑ Β΄.

Ποιοι τη χρηματοδοτούσαν; 

Οι τότε τρεις Μητροπολίτες Άνθιμος, Κυπριανός και Γεννάδιος, γνωστοί Κύπριοι μεγαλοεπιχειρηματίες και άλλοι οπαδοί του Διγενή που τάσσονταν υπέρ του αγώνα της Ένωσης, τα μέλη της ΕΟΚΑ Β΄ και ο ίδιος ο Διγενής.

Τους κατονομάζεις στο βιβλίο;

Τους αναφέρω όπως τους ανέφερε στο ημερολόγιό του ο Διγενής. 

Σε ποιο συμπέρασμα καταλήγεις για τον άνθρωπο και στρατιωτικό Γρίβα;

Επρόκειτο για έναν αγνό πατριώτη που αφιέρωσε τη ζωή του για την Ελλάδα και την ιδέα της Ένωσης, όμως είχε στο τέλος εγκλωβιστεί σε μια κατάσταση απ' όπου δεν μπορούσε να ξεφύγει, διότι οι δυνάμεις έξω από τον ίδιο ήταν πιο δυνατές απ' ό,τι εκείνος. Αλλά επιμένω και λέω ότι καμιά πολιτική επίπτωση και συνέπεια δεν είχε οποιαδήποτε πράξη του Διγενή στην Κύπρο ή άλλού. Τις πολιτικές αποφάσεις τις έπαιρναν άλλοι. Ο Διγενής έκανε κάποιες στρατιωτικές κινήσεις που δεν είχαν επιπτώσεις πάνω στην εξέλιξη του Κυπριακού και την τραγωδία που ακολούθησε έξι μήνες μετά το θάνατό του. Εκείνοι που έπαιρναν τις πολιτικές αποφάσεις ήταν οι υπεύθυνοι για τις πολιτικές συνέπειες.
Μόνο και μόνο ότι ήρθε τον Αύγουστο 1971 κρυφά από την Ελλάδα στην Κύπρο, ίδρυσε την ΕΟΚΑ Β΄ και αντιπαρατάχθηκε ένοπλα στην εκλελεγμένη δημοκρατική κυβέρνηση Μακαρίου, θεωρείται ένα τεράστιο λάθος και για πολλούς ένα έγκλημα που δεν του το συγχωρούν. Πώς τοποθετείται το βιβλίο σου σε αυτές τις πεποιθήσεις; 
Ο Διγενής θεωρούσε ότι οδηγήθηκε στην κατάσταση εκείνη λόγω του κατατρεγμού της ενωτικής παράταξης. Το 1971 υπάρχει στην Κύπρο μια ενωτική παράταξη που καταπιέζεται. Υπάρχουν επισκέψεις αγωνιστών στην οικία του στην Αθήνα, που του περιγράφουν τα πάνδεινα που υποφέρουν. Το ενωτικό κίνημα και το όραμα με το οποίο μεγάλωσε και ανδρώθηκε και για το οποίο αγωνίστηκε και θυσιάστηκε με τους άλλους, πάει να πεθάνει. Δεύτερο, γίνονται συνομιλίες και σκευωρίες για υπογραφή διχοτομικής συμφωνίας επίλυσης του Κυπριακού, μεταξύ της Χούντας και της τουρκικής κυβέρνησης, η οποία θα απέκλειε εσαεί την Ένωση. Ο Διγενής στα τελευταία του χρόνια θεωρεί ότι ο μόνος τρόπος για να επανέλθει το Κυπριακό στην ορθή οδό, ήταν η οδός του δημοψηφίσματος, δηλαδή της αυτοδιάθεσης, για να αποφασίσει η πλειοψηφία του λαού τι θα γίνει με το μέλλον του. Προσπάθησε, λοιπόν, να πείσει το Μακάριο να προχωρήσουν μαζί προς την πορεία του δημοψηφίσματος και να θέσουν επιτακτικά το ζήτημα της αυτοδιάθεσης, ελπίζοντας ότι θα επερχόταν η Ένωση. Αλλά γράφει κάπου ότι, αν ο κυπριακός λαός αποφάσιζε διαφορετικά, τότε αυτός θα παραιτείτο. Έρχεται, λοιπόν, στην Κύπρο και ο τρόπος που το έκανε ήταν στρατιωτικός, γιατί δεν μπορούσε να βγει στο πεζοδρόμιο και να δημιουργήσει κόμμα υπό τις συνθήκες που υπήρχαν τότε. Ο μόνος τρόπος που γνώριζε, ήταν να έχει μια στρατιωτική οργάνωση. Ο Γρίβας έφτασε μυστικά στην Κύπρο στις 31 Αυγούστου 1971, αφού είχε ενημερώσει σχετικά το Βασιλιά Κωνσταντίνο και τον αυτοεξόριστο στο Παρίσι Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο Μακάριος γνώριζε ότι θα ερχόταν, αλλά όχι πότε ακριβώς. Αρχικά δεν εκδήλωσε καμιάν αντίδραση, γιατί δεν αντιλαμβανόταν ότι ο Διγενής θα ερχόταν να κάνει στρατιωτική οργάνωση. Νόμιζε ο Μακάριος ότι με την παρουσία του Διγενή στην Κύπρο, οι χουντικοί στην Αθήνα θα φοβούνταν να επιβάλουν λύση. Αυτό συμπέρανα, τουλάχιστον εγώ, μέσα από την έρευνα που έκανα. Ενώ ο Διγενής ήρθε στην Κύπρο για ν' αντιμετωπίσει μια ισχυρή στρατιωτική οργάνωση, τυχόν στρατιωτικό κίνημα της Χούντας μέσω της ελεγχόμενης από αυτούς Εθνικής Φρουράς.

«ΕΟΚΑ Β΄, μια κίνηση για την Ένωση»


Ήρθε, λοιπόν, για να στηρίξει την κυπριακή κυβέρνηση και όχι για να την καταλύσει;

Ακριβώς. Και με απώτερο σκοπό να προχωρήσουν προς την Ένωση, εφόσον αυτό θελήσει ο κυπριακός λαός μέσω δημοψηφίσματος. Η ΕΟΚΑ Β΄ ιδρύθηκε για την αντιμετώπιση οποιουδήποτε ενδεχομένου επιβολής λύσης ανθενωτικής ή λύσης μη αποδεκτής στον εθνικόφρονα κόσμο και στο Διγενή. Ο Διγενής δεν την έβλεπε ως κίνηση αντιμακαριακή, αλλά ως κίνηση για να επιτευχθεί η Ένωση. Όμως, ανάμεσα στα μέλη της ΕΟΚΑ Β΄, υπήρχαν πολλοί που υπέφεραν κατά τη δεκαετία 1960-1970 και διακατέχονταν από αντιμακαριακό μένος (Στη διάρκεια της δεκαετίας 1960 έγιναν από την κυβέρνηση Μακαρίου δολοφονίες αγωνιστών της ΕΟΚΑ που έμειναν ανεξιχνίαστες, έγιναν ξυλοδαρμοί και απαγωγές αντιφρονούντων δημοσιογράφων, έγινε μεγάλος κατατρεγμός της ενωτικής παράταξης). Αυτοί ήθελαν να συνεχιστεί ο αγώνας της ΕΟΚΑ, τάχθηκαν εναντίον των Συμφωνιών της Ζυρίχης και εναντίον του Μακάριου, γιατί έβλεπαν με καχυποψία ότι το καθεστώς τότε δεν οδηγούσε την Κύπρο προς την Ένωση, αλλά διαιώνιζε μια κατάσταση όχι ποθητή γι’ αυτούς.

Η δημοκρατία στα πέτρινα χρόνια

Γιατί δεν είχαν τη δημοκρατικότητα να δεχτούν και να σεβαστούν το γεγονός ότι η εκλελεγμένη κυβέρνηση είχε άλλη άποψη, ότι έκλεισε το θέμα της Ένωσης και ότι η πολιτική δεν γίνεται με κρησφύγετα και με πραξικοπήματα;
Ο Διγενής δεν έκανε πραξικόπημα. Παρόλο που η δημοκρατική ζωή της Κύπρου δεν είχε μπει στην τροχιά της, εντούτοις αυτό δεν δικαιολογούσε πραξικοπήματα. Η επιρροή αιώνων σκλαβιάς και καταπίεσης κάτω από διάφορους κατακτητές, δεν επέτρεψαν την κανονική λειτουργία του νέου κράτους. Πολλοί που είχαν πάρει αξιώματα, ήταν επηρεασμένοι από τις μεθόδους του απελευθερωτικού αγώνα. Όσοι δεν ευνοούσαν το καθεστώς, διώκονταν και δεν έπαιρναν θέσεις. Όσοι κρατούσαν εφημερίδα της αντιπολίτευσης, εθεωρούντο προδότες. 
Η αντίληψη της δημοκρατίας, τότε, δεν έχει σχέση με την αντίληψη της δημοκρατίας σήμερα. Ήταν μια περίοδος εξέλιξης προς τη δημοκρατία και όχι δημοκρατία. Οποιοσδήποτε διαφωνούσε με το Μακάριο, διωκόταν ή φυλακιζόταν. Ο ψυχίατρος Τάκης Ευδόκας, που ήταν πολιτικός εκπρόσωπος της ενωτικής παράταξης, καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης δύο μηνών για ένα αντιπολιτευτικό άρθρο του, που έγραψε το 1970 στην εφημερίδα «Γνώμη». 
Ο Ευδόκας υπήρξε, ίσως, ο μοναδικός πολιτικός που τον αποφυλάκισαν οι Αρχές διά της βίας, αφού την ημέρα των βουλευτικών εκλογών θα ήταν κλεισμένος στη φυλακή, πράγμα που θα έβλαπτε την εικόνα της κυβέρνησης. Ο ίδιος ήθελε να εκτίσει την ποινή του για να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας στις αντιδημοκρατικές μεθόδους της κυβέρνησης. Ο Μακάριος έφτασε στο σημείο να στείλει τον Αρχηγό της Αστυνομίας και την υπουργό Στέλλα Σουλιώτου να τον παρακαλούν να φύγει από τη φυλακή και αυτός να αρνείται! Μου είπε, λοιπόν, ο Ευδόκας ότι οι υπεύθυνοι των φυλακών τον μετέφεραν διά της βίας έξω από τις φυλακές και τον κλείδωσαν απέξω!

Αμοιβαία καχυποψία και πάθη στο απροχώρητο

Πώς τα πράγματα πήραν αυτή την άσχημη τροπή, με την ανοικτή σύγκρουση Γρίβα - Μακάριου, το διχασμό του λαού, την ένοπλη βία και αντιβία, τις ανατινάξεις αστυνομικών σταθμών από την ΕΟΚΑ Β΄ και τις εμφύλιες δολοφονίες πολιτικών αντιπάλων;
Το Σεπτέμβρη του 1971, ένα μήνα μετά που ήρθε στην Κύπρο ο Γρίβας, ο Μακάριος μαθαίνει ότι θα κάνει μυστική οργάνωση και τον Οκτώβρη τού εξαπολύει δριμύτατη δημόσια επίθεση, ότι «η Ένωσις δεν επιτυγχάνεται δι’ εκδηλώσεων και πράξεων ηρωικής μωρίας». Τον ίδιο μήνα ο Διγενής πληροφορήθηκε ότι το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε την ίδρυση Εφεδρικού Σώματος Αστυνομίας, όχι υπό τις εντολές του υπουργού, αλλά απευθείας του Μακαρίου. Τρίτον, τον Ιανουάριο 1972 υπήρξε πληροφορία ότι ο Μακάριος εισήγαγε μυστικό οπλισμό από την Τσεχοσλοβακία, τον οποίο αποθήκευσε στο υπόγειο της Αρχιεπισκοπής. Ανάμεσα στα όπλα υπήρχαν και αντιαρματικά, που σημαίνει ότι δεν είχε στόχο να κτυπήσει Τούρκους που δεν είχαν άρματα, αλλά την Ε.Φ. ή οποιονδήποτε άλλον μπορούσε να κινηθεί εναντίον του και ότι, με άλλα λόγια, ίδρυε δικό του στρατό παράλληλα προς την Ε.Φ. Όλα αυτά επιδείνωσαν το βαρύ κλίμα και παρά τη μυστική συνάντηση Γρίβα - Μακάριου στις 26 Μαρτίου 1972 στη Λευκωσία, για εκτόνωση της κρίσης, οι δύο άντρες δεν κατάφεραν να άρουν την καχυποψία που έτρεφαν ο ένας για τον άλλο. Μετά από τρίμηνη αναμονή, ο Μακάριος τα βρίσκει με το δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, αποφασίζει να πατάξει την ΕΟΚΑ Β΄ και καλεί τον Παπαδόπουλο να καταδικάσει την ΕΟΚΑ Β΄. Ενισχύεται το Εφεδρικό και αρχίζει η καταδίωξη της ΕΟΚΑ Β΄ και ο σκληρός πόλεμος με τις αστυνομικές δυνάμεις. Ο Διγενής σκληραίνει τη στάση του μετά που ο Μακάριος αγνόησε την υπόδειξή του να μην υποβάλει υποψηφιότητα στις εκλογές του 1973 και να υποδείξει άλλον ως υποψήφιο Πρόεδρο. Η ενωτική παράταξη απέσυρε την υποψηφιότητα Ευδόκα, οπότε ο Μακάριος εκλέγεται χωρίς ανθυποψήφιο, ενώ άρχισαν τρομερά βασανιστήρια σε αστυνομικούς σταθμούς, όσων συλλαμβάνονταν ως μέλη της ΕΟΚΑ Β΄. Ο Διγενής κατάρτισε το σχέδιο «Ανταπόδοσις» που εφάρμοσε το Φεβρουάριο - Μάρτιο 1973 για ανατίναξη αστυνομικών σταθμών όπου εφαρμόζονταν βασανιστήρια. Τα πάθη είχαν πλέον φτάσει στο απροχώρητο, υπήρξαν μερικές εκτελέσεις αντιπάλων και από την ΕΟΚΑ Β΄ και από το μακαριακό παρακράτος. Ήταν μια ατυχής περίοδος για την Κύπρο. Η πιο κρίσιμη περίοδος ήταν το καλοκαίρι 1973 οπότε είχαν συλληφθεί οι περισσότεροι των μελών της ΕΟΚΑ Β΄, ενώ στο αρχείο του ο Διγενής αναφέρει ότι είχε πληροφορίες ότι ο Μακάριος έδωσε εντολή να εκτελέσουν και τον ίδιο! >>

www.sigmalive.com




Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013

Ομιλία για το Μακεδονικό στον Σύνδεσμο Μαχητών και Φίλων της «Χ»


Σήμερα Πέμπτη 18 Απριλίου, στις 6.30 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί ομιλία του Γεώργιου Δασκαλάκη, πολιτικού αναλυτή, με θέμα «Το Μακεδονικό με την γλώσσα της διπλωματίας» στην αίθουσα διαλέξεων «Γεώργιος Γρίβας-Διγενής» του Πανελλήνιου Συνδέσμου Μαχητών και Φίλων της Εθνικής Αντιστασιακής Οργανώσεως «Χ» (Πανεπιστημίου 64, 6ος όροφος, τηλ. 210-3801836) στην Αθήνα. Η παρουσία σας θα μας τιμήσει.

Για το Διοικητικό Συμβούλιο 

Ο Πρόεδρος Ιωάννης Χρ. Γιαννάκενας 
Η Γενική Γραμματέας Θωμαΐς Παριανού


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Οι εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ - Ιωάννης Γιαννάκενας
σας καλούν στο επί της ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΚΑΡΥΚΗ («Καρύτση») 2, Μέγαρο του ΦιλολογικούΣυλλόγου «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ»
στην Αίθουσα «ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ»
το Σάββατο, 20  Απριλίου 2013, στις 5.30΄ μ.μ.
όπου θα πραγματοποιηθεί η παρουσίαση
του βιβλίου-ΜΑΡΤΥΡΙΑ, του Αγωνιστού Εθνικής Αντιστάσεως Μιχαήλ Κ. Τουρναβίτου

 «ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΕΝΟΣ
ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΥ - 1944»
Ομιλητές θα είναι οι:
Ιωάννης Αντωνακέας, Αντιστράτηγος ε.α.(†)
Νικόλαος ΦυλακτόςΣυνθέτης-Μαέστρος
Χρύσα ΣπηλιώτηΘεατρική Συγγραφέας
Και ο συγγραφέας του βιβλίου,
Μιχάλης  Κ. Τουρναβίτης,
Μεταλλειολόγος Μηχανικός

Την εκδήλωση θα συντονίσει ο Καθηγητής Μουσικής
Δημήτρης Μ. Τουρναβίτης



Σημ.: Ο ΕΚΛΕΚΤΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΕΑΣ ΑΠΕΒΙΩΣΕ.
Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΙΧ. ΤΟΥΡΝΑΒΙΤΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ,
ΑΠΕΦΑΣΙΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΗΓΟ, ΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ.


"ΕΦΥΓΕ" Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ της ΤΙΜΗΣ και του ΧΡΕΟΥΣ - ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΕΑΣ



Έφυγε πλήρης ημερών ο Στρατηγός Ιωάννης Ν. Αντωνακέας, ένας σύγχρονος ΗΡΩΑΣ, ένας αξιωματικός που ΤΙΜΗΣΕ την ΣΤΟΛΗ του. Γιος του Νικολάου Αντωνακέα (Νομάρχου του Ιωάννου Μεταξά και συγγραφέας των βιβλίων "ΦΑΥΛΟΚΡΑΤΙΑ" και "ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΗ...Σ ΚΑΤΟΧΗΣ"), αδελφός του γνωστού επίσης Στρατηγού - συγγραφέα Αριστομένη Αντωνακέα καθώς και του αγωνιστή ΕΘΝΙΚΗΣ αντιστάσεως Κώστα. ΟΛΟΙ τώρα πια είναι ΜΑΖΙ με τον ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΜΑΣ.
Η Οικογένεια ΑΝΤΩΝΑΚΕΑ υπήρξε ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, με ΑΓΩΝΕΣ και ΘΥΣΙΕΣ για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της ΠΑΤΡΙΔΟΣ, με καταδίκες εις θάνατον από Γερμανούς και Κομμουνιστές. Μια ΜΑΝΙΑΤΙΚΗ οικογένεια της ΤΙΜΗΣ και του ΧΡΕΟΥΣ.
Ο στρατηγός Ιωάννης Αντωνακέας στάθηκε ΟΡΘΙΟΣ όλα αυτά τα χρόνια της αντεθνικής και ισοπεδωτικής μεταπολιτεύσεως, ενασχολούμενος, δημιουργώντας και στηρίζοντας ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΕΣ ΕΠΑΛΞΕΙΣ που θωράκιζαν την ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ και την ΕΘΝΙΚΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ. Σημαντικό δημιούργημα του το Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών Ελλάδος (Ι.Σ.Μ.Ε.) που επί πολλά έτη κυκλοφορούσε την εφημερίδα "Στρατηγικαί Μελέται" η οποία υπερασπιζόταν και ενημέρωνε για όλα τα ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΣ ΘΕΜΑΤΑ, ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ, ΕΝΑΝΤΙΑ στην ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΗΣΗ της Ιστορίας και τόσα άλλα θέματα. Ο στρατηγός πρωτοστατούσε πάντα στα ΕΘΝΙΚΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ και στις ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ, ομιλίες και συγκεντρώσεις. Τα εμπεριστατωμένα κείμενα του σε εφημερίδες και περιοδικά υπήρξαν καθοριστικά, αποκαλυπτικά και χρήσιμα για όλους εμάς τους αναγνώστες του. Σημαντική ήταν η συμπαραστασή του στην πρωτοβουλία μας για την ΑΝΕΓΕΡΣΗ του ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ του ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΟΥ και του ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ στο ΒΙΤΣΙ, για τους Πεσόντες στον Αντισυμμωριακό Αγώνα 1946-49.
Αυτή είναι η δικιά μου μαρτυρία για έναν ΑΓΩΝΙΣΤΗ και ΕΝΕΡΓΟΤΑΤΟ απόστρατο ΣΤΡΑΤΗΓΟ ο οποίος δεν σταμάτησε ποτέ να πολεμάει για την ΠΑΤΡΙΔΑ. Έτσι τον γνώρισα πριν από 36 χρόνια, 16χρονο παιδί τότε, και έτσι τον βίωσα ... μια ολόκληρη ζωή.
Είμαι σίγουρος πως στους επικήδειους που θα ακουστούν την ΤΡΙΤΗ 16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ στις 4 μ.μ. στο Α΄ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ, αλλά και σε αυτά που θα γραφτούν μετά, θα ειπωθούν πολλά περισσότερα για αυτόν το ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ.
Καλό ταξίδι ΣΕΒΑΣΤΕ ΣΤΡΑΤΗΓΕ.
Στρατηγός ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΕΑΣ!
"ΠΑΡΩΝ"!
Ιωάννης Χρ. Γιαννάκενας

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ : ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ


         Την Τετάρτη, 27 Μαρτίου, επ’ευκαιρία της 192ας επετείου της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας της 25ης Μαρτίου 1821 και στα πλαίσια των εθνωφελών μας εκδηλώσεων, δόθηκε στην Αίθουσα «Γρίβας –Διγενής» διάλεξη με θέμα:
«Η ΜΕΓΑΛΗ  ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ  ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ», με ομιλητή τον κ. ΣΠΥΡΟ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟ, Αντιπρόεδρο της Εθνικής Αντιστασιακής Οργανώσεως «Χ».
       Ο Πρόεδρος της «Χ», κ. Ιωάννης Γιαννάκενας, προλόγισε την εκδήλωση, λέγοντας ότι η Εθνεγερσία των Ελλήνων ήταν μία στιγμή Ελληνικού φωτός απέναντι στο σκοτάδι, που του επιτίθεται.. Αυτήν ακριβώς την επέτειο τιμούμε ως Έλληνες Εθνικιστές και ως μέλη της Εθνικής Αντιστασιακής Οργανώσεως «Χ». Στη συνέχεια, ο λόγος δόθηκε στον ομιλητή κ. Σπ.Στ. 
        Αφετηρία της ομιλίας του κ. Σπ. Σταυρ.ἠήταν η πτώση της Κωνστ/λεως στις 29 Μαΐου, ημέρα Τρίτη το 1453 και ο ηρωικός θάνατος του τελευταίου αυτοκράτορα Κων. Παλαιολόγου. Η διαθήκη του, που την υπέγραψε με το αίμα του, αφορούσε τα δικαιώματα του Ελληνικού Γένους επί της προγονικής του κληρονομιάς.  Στα τετρακόσια χρόνια που ακολούθησαν, οι 15 γενιές των  υποδούλων Ελλήνων προσεύχονταν για την λευτεριά τους στα εικονίσματα των αγίων και τους ζητούσαν να τους δίνει υπομονή και αντοχή στα βάσανά τους τα φρικτά. Παράλληλα, όμως, δεν σταμάτησαν τον πόλεμο κατά των Οθωμανών. 1200 εξεγέρσεις και κινήματα, μικρά και μεγάλα, πραγματοποιήθηκαν σε Σπάρτη, Ακαρνανία, Ναύπλιο, Λήμνο… Ο άρχοντας Κροκόδειλος Κλαδάς, με ορμητήριο την Μάνη, διασχίζει τον Ελλαδικό χώρο, νικώντας παντού τους Τούρκους, φθάνει στην Χειμάρρα, με σημαία τον Δικέφαλο αήτο, την σημερινή Αλβανική σημαία, καθώς το 1479 έτρεξε να βοηθήσει τον Έλληνα τοπικό επαναστάτη στην Κρούγια Ιωάννη Καστριώτη, γιο του Γεωργίου Καστριώτη, του γνωστού μας Σκεντέρμπεη. Τα επαναστατικά κινήματα φούντωσαν σε όλη την Ελλάδα και σημειώθηκε το 1532 η πρώτη παρασπονδία των ξένων από τον ναύαρχο των Γενοβέζων Αντρέα Ντόρια, ο οποίος είχε ξεσηκώσει τον Μοριά, κατ’ εντολήν του Γερμανού αυτοκράτορα Καρόλου του Ε’, αλλά μόλις είδε τους επερχόμενους Τούρκους από ξηρά και θάλασσα, λιγοψύχησε και έφυγε, εγκαταλείποντας τους Έλληνες στην σφαγή των Οθωμανών. Το 1571 οι Kύπριοι αντιστέκονται, ακολουθεί η μεγάλη ναυμαχία της Ναυπάκτου, όπου πολέμησαν ενωμένες οι Χριστιανικές Δυνάμεις Ελλήνων και Δυτικών και πρωτοστάτησαν στην νίκη οι Επτανήσιοι καραβοκύρηδες.   
        Σε όλους τους Βενετοτουρκικούς και Ρωσοτουρκικούς πολέμους, οι Έλληνες χύνουν το περισσότερο αίμα, αλλά απογοητεύονται συνεχώς, από τους ξένους, που κοιτάζουν μόνο τα συμφέροντά τους. Δείγματα γραφής τους οι Ναπολεόντιοι πόλεμοι (Φραγκοκάστελο στα Σφακιά, Χατζημιχάλης Νταλιάνης, Δροσουλίτες), τα  Ορλωφικά (αφανισμός της Πελοποννήσου από τους ληστοαλβανούς μισθοφόρους), οι προδοσίες των Βενετσιάνων (τεμαχισμός και καρατόμηση του Ανδρίτσου, πατρός του Οδυσσέα)   και τόσες άλλες, που στοίχησαν τον μαρτυρικό θάνατο τόσων και τόσων Ελλήνων ηρώων. Όμως, οι Έλληνες οπλαρχηγοί πάνω στα βουνά διαιωνίζουν τον τύπο του ηθικοανδρειωμένου πολεμιστή και εξυμνούνται από την  λογοτεχνία, την ποίηση και ιδιαιτέρως από το δημοτικό μας τραγούδι. Μεγάλη είναι και η προσφορά του κλήρου, όπου η πνευματική κληρονομιά του Γένους μας καταδιωγμένη, τραβήχτηκε στα μοναστήρια και εκεί μάζευε γύρω της τα σκλαβόπουλα στις ολοσκότεινες νύχτες και άναβε το καντηλέρι της φυλής, για να κρατά άσβεστη την φλόγα της πατρίδος, της παραδόσεως, της γλώσσης, των τεχνών και ιδίως της πολεμικής προετοιμασίας. Το αίμα 6000 και πλέον ιερέων και κληρικών στα χρόνια του ζόφου εκείνου, 90 μητροπολιτών και 11 πατριαρχών είναι ιστορική αλήθεια, για να φωτίζει την σκέψη και την κρίση μας. Από τον κλήρο ξεπήδησαν οσιομάρτυρες όπως ο πολέμαρχος Μητροπολίτης Διονύσιος ο Β΄Τρίκκης και Λαρίσσης [ο γνωστός από τους Τούρκους ως ‘Σκυλόσοφος’], ο Πατρο –Κοσμάς στην Δυτική Ελλάδα, Βόρειο Ήπειρο και Ιόνια Νησιά, και ο καλόγερος Σαμουήλ στο Κούγκι. Οι σκλάβοι Έλληνες πήραν θάρρος από το παρδειγμά τους και τις προφητείες για τα ‘Ποθούμενον’ και άντεξαν όλα αυτά τα χρόνια. Και ήρθε η ευλογημένη μέρα της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας, που το Έθνος έσπασε τα δεσμά 4 αιώνων και πέταξε στο πρόσωπο του Τούρκου τις σκουριασμένες αλυσίδες.
       Ύστερα από χιλιάδες χρόνια, οι Έλληνες παραμένουν πάντα οι ίδιοι. Ἀλληλοτρώγονται μεταξύ τους, αλλά πάντοτε βρίσκονται ενωμένοι, στο όνομα της Πατρίδος. Και τώρα, κάτω από την αθλιότητα της Οθωμανικής δουλείας, βρίσκονται ενωμένοι, για το τίναγμα του μισητού Σουλτάνου. Τον Μάρτιο του 1821 δεν εκηρύχθηκε  αλλά γενικεύθηκε ο πόλεμος του Έθνους, προς απόκτηση της Ανεξαρτησίας του και ολοκληρώθηκε ο πόλεμος που άρχισε στα τείχη της αυτοκρατορικής Κων/λεως. Ο Κολοκοτρώνης, μιλώντας στον Ναύαρχο του Αγγλικού Στόλου της Μεσογείου Έντουαρντ Κόδριγκτον του είπε τα εξής: 
«Ποτέ ο Σουλτάνος δεν υπήρξε αυθέντης μας. Ο βασιλιάς μας δεν έκλεισε ειρήνη ποτέ μαζί του και 350 χρόνια, ο στρατός του βασιλιά μας πολεμάει τον Σουλτάνο. ‘Άλλωστε, σε όλο αυτό το διάστημα, ο βασιλιάς μας κράτησε δύο φρούρια απόρθητα».
Και   όταν ο Άγγλος τον ρώτησε: «Ποιος είναι ο βασιλιάς σας, ποιος ο στρατός και ποια τα φρούριά του;», ο γέρος του Μοριά του έδωσε την απάντηση :
«Βασιλιάς μας είναι ο Κων/νος Παλαιολόγος, στρατός του οι αρματολοί και κλέφτες και φρούριά του το Σούλι και η Μάνη». Δεν υπήρξε καμία ειρήνη μεταξύ του ηρωικώς πεσόντος αυτοκράτορας  και του Σουλτάνου, αλλά βιαία κατάκτηση, η οποία δεν σημαίνει και συνειδητή υποταγή. Σε όλο το διάστημα των 4 αιώνων, το Γένος μας δεν σταμάτησε τον πόλεμο με τον Οθωμανό και ουδέποτε έπαψε να έχει τον αρχηγό του, τον Μαρμαρωμένο Θρύλο και συνέχισε την Βυζαντινή του παράδοση σε όλες τις εκδηλώσεις της δουλομένης  ζωής: στο αλέτρι, στο κρυφό σχολειό, στις κλέφτικες αητοφωλιές, στη θάλασσα, στην ξενιτιά. Ο νικηφόρος εκείνος πόλεμος, ήταν πόλεμος  για την  ελευθερία από την Τουρκική κατοχή και για την ανάσταση της ενδόξου αυτοκρατορίας μας, την Παλιγγενεσία.
       Αυτήν ακριβώς την αγνή ελευθερία, που εμείς επί αιώνες γνωρίζαμε, την  διδάξαμε στους άλλους λαούς, οι οποίοι γνώριζαν ελευθερία μόνο με αλλαγή άρχοντος, με υλικές και ταξικές αλλαγές, κατά καιρούς και συμφέροντα, που προσπαθούσαν, με επαναστασούλες, να επιτύχουν και οι οποίες στην πραγματικότητα ήσαν εμφύλιοι πόλεμοι, όπως επεσήμανε και ο Κολοκοτρώνης. Ο Ιωάννης Καποδίστριας έπεισε την Ιερά Συμμαχία (το ΝΑΤΟ της εποχής) για την αναγνώριση του δικαίου της εξεγέρσεως των Ελλήνων, με αποτέλεσμα αυτή να μην επέμβει για την καταστολή της, όπως έκανε συνήθως με άλλα κινήματα. Την Εθνεγερσία μας δεν την βοήθησαν ούτε ξένες δυνάμεις, ούτε την ενίσχυσαν οικονομικά οργανώσεις, τράπεζες, μεγάλα κόμματα, κεφάλαια, μυστικές υπηρεσίες και κομάντος ανατροπών, τύπου Λιβύης, Τυνησίας, Ιράκ, Συρίας κλπ. Η μόνη  οικονομική ενίσχυση ήταν οι περιουσίες και τα οικονομικά μέσα διαφόρων Ελλήνων καραβοκύρηδων πατριωτών, και ιδιαιτέρως της Διασποράς, των Λαϊκών μας Συνεταιρισμών και τα πλούτη της Μπουμπουλίνας και της Μαντώς Μαυρογένους. Οι αρματολοί και οι κλέφτες, για να ζήσουν, αναγκάζονταν συχνά να κλέβουν τον κατακτητή. Στρατηγική τους ήταν ο κλεφτοπόλεμος εναντίον των Οθωμανών και των προσκυνημένων.
       Οι αρματολοί, (πολεμιστές των βουνών και συνεχιστές των βυζαντινών κατεπάνω), πήραν το όνομά τους από την λέξη «Είμαι αρματωμένος», πρωτοφάνηκαν από την εποχή της ρωμαϊκής κατακτήσεως, συνέχισαν στους βυζαντινούς χρόνους και ολοκλήρωσαν το έργο τους στην Τουρκοκρατία και την Εθνεγερσία του ’21, για την λευτεριά της Πατρίδος. Τηρούσαν τις αρχαίες Ελληνικές πολεμικές τελετές και συνήθειες, φορούσαν την λευκή φουστανέλα με τις πολλές πτυχές και, όταν ιδρύθηκε η Ανακτορική Φρουρά των Ευζώνων επί ‘Οθωνος,  η φουστανέλα με 400 πτυχές, όσα τα χρόνια της σκλαβιάς, απετέλεσε την επίσημη ενδυμασία της.  
     Η εθνεγερσία μας υπήρξε το σημαντικότερο γεγονός του περασμένου αιώνος, όχι μόνο για τους Έλληνες αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο. Οι Έλληνες συγκλονίζουν την Ιερά Συμμαχία και οι ξένοι την αντιμετωπίζουν, με αδιαφορία στην αρχή, με έκπληξη αργότερα και τέλος με θαυμασμό.  Εμφανίζονται οι 3 ιδρυτές της Φιλικής Εταιρίας: Αθανάσιος Τσακάλωφ από τα Ιωάννινα, Νικόλαος Σκουφάς από την Άρτα και Εμμανουήλ Ξάνθος από την Πάτμο, και αρχηγός της είναι ο Ιωάννης Καποδίστριας. To γἐνος των Ελλήνων έδειξε το μέγα θαύμα στην ανθρωπότητα, όταν την 25η Μαρτίου του ’21 κατέθεσε την ζωή του ως ενέχυρο της ελευθερίας, όχι ομόλογα, μετοχές και λογιστικές απάτες. Έχει να δείξει χιλιάδες ονόματα, χιλιάδες ακροπόλεις, ο οχτάχρονος αγώνας μας έχει να δείξει σελίδες υπερανθρώπου ηρωισμού και θυσίας σε κάθε γωνιά Ελληνικής γης. Όμως, πολλές ράχες έμειναν ολόμαυρες από την σκληρή μάχη με τον Τούρκο και με τα μάτια της μνήμης, οι οπτασίες των ηρώων καταυγάζουν το στερέωμα :
Αλέξανδρος Υψηλάντης, ο ανιδιοτελέστερος και τραγικότερος των Ελλήνων εθνεγέρτης, με τους εθελοντές του Ιασίου, και το άλικο αίμα των 240 νἐων της Ελληνικής  Διασποράς στο Δραγατσάνι.
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης,  η μεγαλύτερη φυσιογνωμία της φυλής μας, μετά τον ημίθεο Αλέξανδρο τον Μέγιστο. Πέρασε από την κόψη του σπαθιού του ο δρόμος της ελευθερίας μας στα Δερβενάκια. Γνώριζε, όσο κανείς άλλος Έλλην, την Ελληνική ιδιοσυγκρασία. Διατάζει την γενική σφαγή των Τούρκων της Τριπολιτσάς, ώστε να κοπούν επιτέλους οι γέφυρες συνεννοήσεως με τον Σουλτάνο και επιτυγχάνει με αυτόν τον τρόπο, την γενική των Ελλήνων συμμετοχή στον πόλεμο χωρίς επιστροφή. Βαθειά θρησκευόμενος, είδε όραμα επιβεβαιώσεως της θεϊκής βοηθείας και βγαίνοντας από την Εκκλησιά, βροντοφώναξε στο στράτευμα «Θάρρος αδέρφια, θα νικήσουμε, ο Χριστός έχει βάλει την υπογραφή του στην ελευθερία της Ελλάδος και δεν παίρνει την υπογραφή του πίσω. Εμπρός λοιπόν, για του Χριστού την πιστή την αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία». Με τα λόγια αυτά της βεβαιότητας της νίκης ενθουσίασε όλους τους πολεμιστές του και παρέσυρε όσους ήταν ακόμη διστακτικοί.
Στην συνέχεια, προσπάθησε να επιτύχει την εθνική ενότητα της πολυπόθητης ελευθερίας. «Αν είχαμε την ομόνοια του πρώτου έτους της εθνεγερσίας, και μίαν αρχηγίαν, σε τρία χρόνια θα είχαμε ελευθερώσει την Θεσσαλία, την Ήπειρο, την Μακεδονία και αυτήν την Κων/λη», λέει στις συνομιλίες του με τον Τερτσέτη.
Οι Κουντουριώτες,  διέθεσαν την μυθική περιουσία τους στις ναυτικές επιχειρήσεις. Ο γνήσιος πολιτικά επαναστάτης Οδυσσέας Ανδρούτσος, στρατηγός της Ρούμελης, έγινε θρύλος στην Γέφυρα της Τατάρνας, σφάζοντας 60 μπέηδες στο Χάνι της Γραβιάς και στη Αράχοβα.οι Κανάρης, Πιπίνος, οι καταδρομείς μπουρλοτιέρηδες, ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων και των πειρατών. Μαζί τους και ο Ανδρέας Βώκος, γνωστός ως Μιαούλης, γιατί έλεγε «Μία ούλοι στα κουπιά». Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο στρατηγικότερος νους της Εθνεγερσίας, ο οποίος σκοτώνεται πολύ ύπουλα στην μάχη του Φαλήρου, ο Αθανάσιος Διάκος, το νεότερο σύμβολο της αρχαιοελληνικής μας θυσίας.
Υπάρχουν και οι πνευματικοί ηγέτες, όπως ο Ρήγας Φερραἰος, ο μεγαλύτερος επαναστάτης του 19ου αιώνος, και ο Αδαμάντιος Κοραής, ο μέγας δάσκαλος του Γένους. Υπάρχουν οι αγνοί αγωνιστές: Δημήτριος Υψηλάντης, Γεωργάκης Ολυμπιος, Εμμ.Παππάς, Νικοτσάρας, Λάμπρος Κατσώνης, ο νεραϊδογέννητος Νοταράς. ο Τουρκοφάγος Νικηταρας, ο Μάρκος Μποτσαρης,  ο Γιάννης Μακρυγιάννης, οι Μαυρομιχαλαίοι, ο Σπυρομήλιος  και τόσοι αμέτρητοι άλλοι, μέσα στις 500.000 των νεκρών μας της Εθνεγερσίας. Απόγονοι αρματολών, με το σπαθί τους και με την φιλοσοφική τους σκέψη, καταρρίπτουν κάθε Φαλμεραϊκή και Μαρξιστική θεωρία.
       Και βέβαια, παραστάτης των ηρώων μας είναι και η Ελληνίδα ηρωίδα, η μάνα, η αδελφή, η γυναίκα, η κόρη: Σουλιώτισσες, Μανιάτισσες και οι τραγικές Μεσολογγίτισσες, οι μεγάλες ιέρειες ηγέτιδες: Η Μπουμπουλινα και η Μαντώ Μαυρογένους, η Δέσπω, χήρα του Γιωργάκη Μπότσαρη, η Τζαβέλαινα, η Παπατσὠνενα, η Λένω Μπότσαρη αδελφή του Μάρκου, αυτές και άπειρες άλλες, πρότυπα γυναικείας μορφής, υψηλής φιλοσοφικής διανοήσεως, σωματικής αγνότητας και πολλές φορές ανδρικής ρώμης. Κάποιες Μακεδονίτισσες έπεσαν με τα παιδιά τους στον καταρράκτη της Αραπίτσας στην Νάουσα και 220 Σουλιώτισσες έπεσαν στα παγόνερα του Αχελώου, στην Μονή του Σέκκου στα Άγραφα. Στο Άργος, όπου εισβάλλει ο Κεχαγιά Μπεης,    18 Αργίτισσες παρθένες πέφτουν και πνίγονται στα πηγάδια,  για να μην γίνουν σκλάβες των Τούρκων.
     Όλη η Ελλάδα γίνεται ένα τεράστιο ηφαίστειο. Στην Πελοπόννησο, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός υψώνει την σημαία της εθνικής απελευθερώσεως και η επανάσταση γενικεύεται. Στο αναμεταξύ, ξεσηκώνονται τα νησιά Ύδρα, Σπέτσες, Ψαρά και αυτή η Κρήτη και τα Ιόνια νησιά στέλνουν χιλιάδες εθελοντές. Στις 10 Απριλίου 1821, ημέρα της Ορθοδόξου Αναστάσεως, ο Τουρκικός και Εβραϊκός όχλος ξεχύνεται στην Κων/λη και επακολουθεί σφαγή των Ελλήνων, ενώ στην πύλη του Πατριαρχείου απαγχονίζεται ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’, πνευματικός ηγέτης του Γένους. Εξαγριωμένοι οι Έλληνες απαντούν με την σφαγή Τούρκων στην  Πελοπόννησο. Ακολουθεί η σφαγή των 65.000 κατοίκων της Χίου  από τον Καρά Αλί και ο Κανάρης εκδικείται πυρπολώντας και τινάζοντας στον αέρα την ναυαρχίδα του Καρά Αλί με 2.500 στρατό. Οι σφαγές συνεχίζονται, αλλά οι κυβερνήσεις της Ευρώπης δεν συγκινούνται, διότι η ευρωπαϊκή διπλωματία δεν επιθυμούσε το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και άφηνε τους Έλληνες να σφάζονται, ως συνήθως. Την τιμή της Δύσεως έσωσαν οι ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ. Άγγλοι όπως ο Γκὀρντον και ο Λόρδος Βύρων, Γάλλοι, όπως ο Φαβιέρος και ο ζωγράφος Ντελακρουά, ο Ελβετός Μάγιερ,  οι περίπου 15 Πολωνοί Φιλέλληνες με αρχηγό τους τον Μιρζέφσκι  που σκοτώθηκαν στο Πέτα μαζί με τους άλλους 81 εθελοντές Γερμανούς του Νόρμαν, ο Ιταλός Σανταρόζα, ο Αμερικανός Ουίλιαμ Ουάσιγκτον και τόσοι άλλοι που έδωσαν την ζωή τους στον βωμό της δικής μας ελευθερίας. Το Έθνος μας τους ευγνωμονεί που με την ζωή τους συνέβαλαν στην ελευθερία μας και στην αλλαγή της Ευρωπαϊκής κοινής γνώμης, που άρχισε να θυμάται την εγκληματική αδιαφορία της το 1453. Το μίσος που επικρατούσε στην Ευρώπη για κάθε φιλελεύθερη κίνηση, εξ αιτίας μας υπεχώρησε και δημιουργήθηκε μεγάλο φιλελληνικό ρεύμα. Οι Έλληνες αγωνιστές του ’21 απέδειξαν ότι ήταν άξια τέκνα των αρχαίων και βυζαντινών τους προγόνων.   
      Στις 20 Οκτωβρίου του 1827 έγινε η Ναυμαχία του Ναβαρίνου, όπου ο ο στόλος των 3 Μεγάλων Δυνάμεων, υπό τους ναυάρχους Δεριγνύ (Γαλλία), Κόδριγκτον (Αγγλία) και Χέυδεν (Ρωσία) , υπερισχύει του τουρκοαιγυπτιακού στόλου του Ιμπραήμ. Η ναυμαχία αυτή σήμανε ουσιαστικά την ελευθερία της Ελλάδας, με την θέληση των 3 Μεγάλων Δυνάμεων και παρά τη συνεχιζόμενη σφοδρή άρνηση του Σουλτάνου. Και με τον ερχομό του μεγάλου Καποδίστρια και του Ελληνολάτρη βασιλέως Όθωνος, η Ελλάδα είχε ξαναγεννηθεί. Η αναγέννησή της αυτή, όπως και άλλες παρόμοιες, είχαν  στοιχίσει άπειρα δάκρυα και αίμα. Μέσα από τις θυσίες και τα ολοκαυτώματα, πρόβαλε και πάλι η Ελευθερία ολόλαμπρη, η γεννημένη από τα κοκάλα των Ελλήνων τα ιερά και βροντοφώναξε «Γεννηθείτω φως, Ελλάς εγείρου». Σαν ήλιος, ανέτειλε η Ελλάς του τρίτου Ελληνικού πολιτισμού, τον οποίον οι σημερινοί Έλληνες πατριώτες καλούνται να ολοκληρώσουν.

        Μετά  τον κ.Σπ.Σταυρόπουλο, ο λόγος δόθηκε στον κ. Αντώνη Ξεπαπαδάκο, γνωστό από μία παλαιότερη τηλεοπτική εκπομπή «Επί των Επάλξεων»,για να απαγγείλει «Το Όραμα του Κολοκοτρώνη». Σημειωτέον ότι ο κ. Α.Ξ. διακρίνεται για το πάθος που έχει με την προσωπικότητα του Κολοκοτρώνη. O ίδιος ερμηνεύει τον ρόλο του Γέρου του Μοριά, στο θεατρικό έργο «Η δίκη του Κολοκοτρώνη», που έχει γράψει ο ίδιος, αλλά δεν του δίνουν στέγη να το παίξει. 
       Το ποίημα περιγράφει πως ο Κολοκοτρώνης, καταδιωκόμενος από τους Τούρκους, ανέβηκε με το άλογό του στα βουνά της Καρύταινας, μες τον πάγο και τα χιόνια, και πήγε στην Αγιά Μονή, έναν μικρό ναό, για να προφυλαχτεί λίγο από το κρύο.  Όμως τον βρήκε γκρεμισμένο από τους Αρβανιτάδες που είχαν  περάσει από εκεί και τον πήρε το παράπονο. Είπε «Βόηθα Παναγιά», έπεσε σε μία πέτρα όπου αποκοιμήθηκε, και είδε το εξής όραμα:
Μία φωτεινή και λευκοντυμένη γυναίκα ξεπρόβαλε μέσα από τα χαλάσματα της Μονής, τον πλησίασε, του είπε να μην θρηνεί και τον προέτρεψε να σηκωθεί κα να τραβήξει για τον μεγάλο αγώνα που τον καλούσε. Ο Κολοκοτρώνης στο πρόσωπό της αναγνώρισε την Παναγία, η οποία του προφήτεψε ότι θα έχει έναν πολύ δύσκολο δρόμο να διανύσει. Σε αυτό θα τον βοηθήσει το άλογό του, και με αυτό θα μπει στην Ιστορία.
Στο σημείο αυτό, ο Κολοκοτρώνης ξύπνησε, ανέβηκε επάνω στο άλογο και συνέχισε την πορεία του. Και έκτοτε, πάντα καβάλα στο άλογό του, σε εμάς δείχνει τον δρόμο της τιμής και στους λαούς δείχνει πως γίνονται «της λευτεριάς οι αγώνες».  

                                             Επιμελεια Κειμένου : ΘΩΜΑΪΣ  ΠΑΡΙΑΝΟΥ