Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΣ «Χ¨»






Την Κυριακή 16 Ιουνίου 2013, στις 12 το μεσημέρι, πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της «Χ» [Πανεπιστημίου 64, 6ος όροφος] εορταστική εκδήλωση επί τη ευκαιρία της συμπλήρωσης 72 χρόνων από την ίδρυση της Εθνικής Αντιστασιακής Οργανώσεως «Χ» [Ιούνιος 1941], από το άξιο τέκνο της Πατρίδος, Γεώργιο Γρίβα Διγενή..
        Ο Πρόεδρος της ‘Χ’ κ. ΙΩΑΝΝΗΣ  ΓΙΑΝΝΑΚΕΝΑΣ, εξήγησε τον σκοπό της εκδήλωσης αυτής, ως εξής:
«Εἲπαμε νὰ βρεθοῦμε ἐδῶ, νὰ μιλήσουνε κάποιοι ἀπό τοὺς πρωταγωνιστές, ποὺ εἶναι ἐν ζωῆ ἀκόμα, νὰ ποῦν ἀναμνήσεις, κάποιοι ποὺ ἣτανε παιδιά τότε καὶ θυμοῦνται πράγματα ποὺ ἒχουνε νὰ κάνουν μὲ τὸν ἀγῶνα τῆς «Χ», ποὺ εἲχανε τοὺς πατεράδες τους καὶ ἂλλους συγγενεῖς, ἒτσι ὣστε νὰ ἒχουμε ζωντανές  μνῆμες, νὰ προσφέρουνε στὴν δικιά μας προσπάθεια νἀ ὑπερασπίσουμε τὴν ἱστορική μνήμη καὶ νὰ παλέψουμε στὴν πλαστογραφία ποὺ ὑπάρχει, εἰδικά γιὰ τὸ θέμα τῆς «Χ».
        Στην συνέχεια αναφέρθηκε στην ίδρυση του Πανελλήνιου Συνδέσμου Μαχητών και Φίλων της Εθνικής Αντιστασιακής Οργανώσεως «Χ», η οποία έγινε σχετικά αργά, την 4η Αυγούστου  του 1989, για δύο λόγους :
α) Ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής, όντας ο Εθνικός μας Στρατιώτης, πολεμούσε μέχρι την ημέρα που πέθανε [27 Ιανουαρίου 1974] γιατί δεν είχε τελειώσει η μάχη για την Ελλάδα και για τα οράματα που είχε και αυτός για την Ένωση της Κύπρου με την μητέρα Ελλάδα, για την απελευθέρωση ολόκληρου του Ελληνικού χώρου, να έχουμε γενικώς μία εθνική κυριαρχία πραγματική και ολοκληρωμένη, όπως θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί το 1821. Για αυτό, ο ίδιος και οι όμοιοί του δεν ήταν της λογικής να φτιάξουνε Συλλόγους αυτού του είδους.
β)  Η ΠΑΣΟΚΙΚΗ αθλιότητα  το 1987, που αποφάσισαν τότε να φτιάξουνε τις επιτροπές κρίσης της Εθνικής Αντιστάσεως στις Νομαρχίες, όπου διάφοροι παλιοί καπεταναίοι του ΕΛΑΣ, και όχι μόνον, βρεθήκαν να  κρίνουνε ποιοι ήσαν αντιστασιακοί και ποιοι όχι. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ξαφνικά οι αγωνιστές της Χ , μαχητές της Πατρίδος, με παράσημα, τραυματίες, αναγνωρισμένοι από το κράτος για την συνεισφορά στην Πατρίδα, από το 1940 μέχρι το 1950 πολεμώντας, να βρεθούνε να μην αναγνωρίζονται ως αγωνιστές της Εθνικής Αντιστάσεως, και όχι μόνο αυτοί αλλά και η Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση [Π.Α.Ο] και άλλες εθνικές αντιστασιακές οργανώσεις.
Έτσι, την 4η Αυγούστου 1989 εξεδόθη το καταστατικό του Πανελληνίου Συνδέσμου Μαχητών και Φίλων της Εθνικής Αντιστασιακής Οργανώσεως «Χ» και εμείς συνεχίζουμε αυτή την παράδοση, τιμώντας και προσπαθώντας να ανασύρουμε όλες αυτές τις μνήμες του ένδοξου Συνδέσμου μας της «Χ».
        Πάρα πολύ σύντομα, η «Χ» ενεπλάκη σε ένα εσωτερικό κατοχικό πόλεμο αντικομουνιστικού τύπου, επειδή οι Χίτες, όντας οι μόνοι μάχιμοι με όπλα εθνικόφρονες μαχητές, βρέθηκαν στο στόχαστρο του ΕΛΑΣ, που ήθελε να μην υπάρχουν την επομένη μέρα. Που ευτυχώς υπήρχαν τη επόμενη μέρα και δόθηκε η 48ρη κρίσιμη μάχη στο Θησείο και έτσι έμεινε ελεύθερη η Αθήνα. Πρόλαβαν οι άλλοι να υπερασπιστούνε και του Μακρυγιάννη και τα πάντα, βρέθηκε έτσι η «Χ» να απορροφάται σε ένα κυρίως αντικομμουνιστικό αγώνα, από ένα σημείο και πέρα, όχι ότι ήταν επιλογή της, (επιλογή ήτανε οι  ξένες κατοχικές δυνάμεις), αλλά συνέχεια έπρεπε να αντιμετωπίσει και τις νέες εγχώριες κατοχικές δυνάμεις, που ήθελαν να  επιβληθούνε διά της βίας.

        Ο επόμενος ομιλητής, εκλεκτό μέλος της «Χ» και συγγραφέας του βιβλίου «ΘΗΣΕΙΟ, ΙΟΥΝΙΟΣ 1941 –ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1944», κ. ΦΑΝΗΣ  ΧΑΜΟΔΡΑΚΑΣ, αναφέρθηκε στο πως ο πατέρας του, Ταγματάρχης Αριστείδης Χαμόδρακας, μυήθηκε στην «Χ» από τον ίδιο τον Γρίβα και συμμετείχε στην πρώτη σύσκεψη της  Οργάνωσης, που έγινε στο σπίτι του αρχιάτρου Παναγιώτη Φουστάνου στο Κουκάκι.  
Αναφερόμενος στην αντιμετώπιση που είχε το ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΑΤΟ βιβλίο του από το ΚΚΕ είπε τα έξης:
«Βεβαίως, μετά την δημοσίευση το βιβλίου μου, προσπαθήσαν επί δύο χρόνια, κάποιοι από τον Περισσό και από το περιβάλλον, να μπορέσουν να αναστρέψουν και να απορρίψουν αυτά τα οποία γράφω. Δυστυχώς απέτυχαν, δεν τόλμησαν να πούνε κουβέντα και ακολουθούν την ομερτά, όπου πάνε να πνίξουνε όχι μόνο το δικό μου βιβλίο, αλλά και άλλα βιβλία πάνε να τα πνίξουνε με την σιωπή. Δεν βγαίνουν να πουν, «Έλα εδώ βρε Χαμόδρακα, αυτά που λες είναι παραμύθια, έλα να τα κουβεντιάσουμε». Τους προκάλεσα και τους προκαλώ και δεν τολμάνε».
        Απαντώντας στην αισχρή συκοφαντία ότι τάχα οι Χίτες ήταν συνεργάτες των Γερμανών, αναφέρθηκε σε δύο περιστατικά που συνέβησαν στην οικογένειά του:
το ένα ήταν ότι έκρυβαν Ιταλούς στο σπίτι τους, με κίνδυνο της ζωής τους, και το άλλο ήταν η έφοδος των Γερμανών στο σπίτι τους, χάρη σε μία πληροφορία που τους δόθηκε από ‘ἀντιστασιακό’ αριστερό, ότι ο ταγματάρχης Χαμόδρακας έκρυβε όπλα στο σπίτι του. Τελικά, δεν βρήκαν οι Γερμανοί τα όπλα που ΠΡΑΓΜΑΤΙ υπήρχαν στο σπίτι και ο κ. Φάνης ακόμα αναρωτιέται μήπως θα ήταν καλύτερα να τα είχαν βρει. Ίσως αυτοί να ήταν πιο ανθρώπινοι σε αυτόν και την οικογένειά του και να γλύτωναν από την εν ψυχρώ εκτέλεση που δυστυχώς περίμενε τον πατέρα του και τα 3 αδέλφια του αργότερα από τους κομμουνιστοσυμμορίτες .  Σημειωτέον ότι οι εκτελεστές της ΟΠΛΑ έφθασαν μέχρι το σπίτι του και η μητέρα του και αυτός (ηλικίας 9 ετών τότε) , που είχαν επιζήσει, γλύτωσαν την εκτέλεση από καθαρή τύχη.

        Σε ερώτηση, αν οι κομμουνιστοσυμμορίτες επετέθησαν στην Σχολή Ευελπίδων κατά τα Δεκεμβριανά, ο απόστρατος αξιωματικός και  μέλος της «Χ», κ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΥΛΗΣ, απάντησε ότι όντως, η Σχολή Ευελπίδων κατελήφθη κατά τα Δεκεμβριανά. Υπήρχε και Πύλη «Υπολοχαγού Ράντου» από τον Υπολοχαγό Ράντο που σκοτώθηκε εκεί , και οι εισβολείς, ως καλοί πλιατσικολόγοι, σύλησαν την σχολή και  πήραν διάφορα αντικείμενα αξίας. Συνεχίζοντας ο κ. Δ.Π. αναφέρθηκε σε ένα βιβλίο - Ιστορία των δραματικών γεγονότων Πελοποννήσου 1943-49 Β’ τόμος, του Κώστα Καραλή για την Μάχη της Βλασίας (ενός χωριού στα Καλάβρυτα)  όπου επιτεθήκανε οι συμμορίτες με αρκετές δυνάμεις κατά του 617 Τάγματος  Πεζικού. Το τάγμα αιφνιδιάστηκε, αλλά τους απέκρουσε. Η όλη επιχείρηση απέβη Βατερλώ των συμμοριτών, οι οποίοι είχανε 157 νεκρούς, το δε τάγμα είχε ελάχιστους, (5-6).
«Αἱ ἀπώλειαι τοῦ 617 Τάγματος ἀνῆλθον εἰς 3 νεκρούς, μόνον, ἐξ ὧν ὁ εἶς ἦτο μόνιμος ἀνθυπολοχαγός Νικόλαος Ἀγγέλου Καμβύσης, καὶ 57 τραυματίες, ἐκ τῶν ὁποίων 7 ἀξιωματικοί. Ὁ φονευθείς Ν.Κ. ἐπέδειξεν ἐξαιρετικήν ἐθνικήν δράσιν, ἢρχισεν τὸν ἀγώνα κατά τοῦ κατακτητοῦ, ὃταν ἀκόμη ἡ ἐθνική ἀντίστασις δὲν εἶχεν ἀρχίσει».
ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ Ν.Κ. ΜΕ ΤΗΝ «Χ»:  «Κάθε ἡμέρα τῆς Κατοχῆς ἦτο καὶ μία ἡρωική πράξις γιὰ τόν ένθουσιώδη αὐτόν πατριώτη. ‘Όταν μετεφέρθησαν ὃπλα ἀπό τὸ Πόρτο Ράφτη στὴν Ἀθῆνα, παρελήφθησαν καὶ μετεφέρθησαν ἀπὸ ἀγωνιστὲς, οἱ ὁποῖοι σήκωσαν μάχη μὲ τοὺς ΕΑΜίτες γιὰ νὰ τὰ φέρουν στὴν Αθήνα. Ὁ Ν.Κ. ἦταν ἀπό ἐκείνους ποὺ συνόδευσαν τὴν μεταφοράν. Ἀργότερα ἒλαβε μέρος στὶς μάχες τοῦ Θησείου κατά τῶν κομμουνιστῶν».
 Μετά την απελευθέρωση ήρθε στην Σχολή Ευελπίδων και εξήλθε ανθυπολοχαγός, όπως ο μακαρίτης ο Ντερτιλής. Όμως στο βιβλίο  δεν λέει ότι ο Ν.Καμβύσης ήταν Χίτης, ούτε ότι η ανωτέρω επιχείρηση ήταν καθαρά έργο της «Χ».   

        Ο θρύλος της «Χ» δημιούργησε 2 φαινόμενα, που όμως είχαν κάποιες μετέπειτα συνέπειες :
-  ΘΑΥΜΑΣΜΟ:
Η «Χ» ξεκίνησε το 1941 ως «Αντιστασιακή Οργάνωση ‘’Χ’’» και, μετά τα Δεκέμβριανά, παρέδωσε τα όπλα στην πατρίδα, για την οποίαν πολεμούσε και υπερασπιζότανε και τα παρέλαβε  συγχρόνως, διότι δημιουργήθηκε το 143 Τάγμα, το οποίο πολέμησε μέχρι και το τέλος της 10ετίας. Από εκεί και πέρα. δημιουργήθηκαν πολλές ομάδες, οι οποίες, θαυμάζοντας την δράση της Χ και τον θρύλο του Θησείου, αυτό-ονομάστηκαν ‘ΧΙΤΕΣ’ , μετά όμως το 1946 – 1949, αλλά δεν αφορά την Χ αυτό το πράγμα. Είναι ομάδες, οι οποίες υιοθέτησαν ένα όνομα που τιμούσανε.

- ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ  ΤΗΣ  ΙΣΤΟΡΙΑΣ - ΛΑΣΠΗ :
        Εκτός από το φαινόμενο του Νίκου Καμβύση, που προαναφέραμε, όπου η αντιστασιακή δράση της «Χ» αποσιωπάται, υπάρχουν και φαινόμενα όπου αυτή αποδίδεται σε ….αριστερούς (!).  Ο κ. Φάνης Χαμόδρακας αναφέρει δύο χαρακτηριστικά σαμποτάζ κατά των Γερμανών, που έκαναν Χίτες, υπό την καθοδήγηση του Ελληνο-Πολωνού Γιούρι Ιβάνωφ, στο αεροδρόμιο του Τατοϊου και στο Χασάνι ,σημερινό αεροδρόμιο Ελληνικού, μεταξύ του χειμώνα του 1941 και καλοκαιριού του 1942.  Στην πρώτη περίπτωση μάλιστα, οι Γερμανοί προέβησαν σε εκτελέσεις Χιτών. Και όμως, το σαμποτάζ του Τατοϊου οι αριστεροί το αποδίδουν σε …ΕΠΟΝίτες(!). Μικρή λεπτομέρεια : η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων ιδρύθηκε από το ΕΑΜ στις 23 Φεβρουαρίου 1943  
Το δε σαμποτάζ του Χασανίου αποσιωπήθηκε εντελώς.
        Οσο για την λάσπη, αυτό είναι γνωστό. Στο προαναφερθέν βιβλίο του ιστορικού Κώστα Καραλή, ο συγγραφέας αποσιωπά την «Χ», όσον αφορά τον Ν.Καμβύση, δεν παραλειπει όμως να την αναφέρει στις 2 τελευταίες σελίδες του βιβλίου του, στο κεφάλαιο «Αντεκδικήσεις Παθόντων», εννοώντας τους δεξιούς που οι κομμουνιστοσυμμορίτες τους είχαν σκοτώσει αγαπημένα τους πρόσωπα, ως εξής :
 «Οι Χίτες δεν υπήρξαν καλύτεροι των κομμουνιστών . Εξετελέσθησαν πολλοί κομμουνιστές, κρεμάσθηκαν και αποκεφαλίσθηκαν. Οι εκτελέσεις αυτές έγιναν με  πολύ μεγάλη αγριότητα».  
Επίσης, υπήρξαν άνθρωποι και ομάδες με αντικομμουνιστική δράση, οι οποίοι όμως ‘βαφτίστηκαν’ ΧΙΤΕΣ, χωρίς να έχουν ΚΑΜΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ σχέση με την «Χ».
Ο κ.Φ.Χαμόδρακας αναφέρθηκε χαρακτηριστικά :
«. Και εγώ σας λέω κάτι, ήμουνα 9 ετών. Αν ήμουνα 14 και έπαιρνα ένα αυτόματο και σκότωνα 20, θα ήμουνα εν αδίκω;; Ο Ηρόδοτος αρχίζει την Ιστορία «Τὶς ἢρξατο χειρῶν αδίκων;;»
 Στον Πάρνωνα, ήταν ο περίφημος καπετάν Γιάτρας του ΕΛΑΣ, ο οποίος είχε πάρει σβάρνα τα διάφορα χωριά, εκτελούσε και έκαιγε τα σπίτια, και βγήκε από την άλλη τη μεριά ο Λευτέρης ο Μπραντίτσας, και ανταπέδιδε τα ίδια που έκανε ο καπετάν Γιάτρας. Αλλά ούτε ο Μπραντίτσας ήτανε Χίτης».

        Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε η παρουσία του ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΥ  ΧΙΤΗ ΜΑΧΗΤΗ κ. ΓΙΩΡΓΟΥ  ΛΥΤΙΝΑ, ο οποίος, με φωνή παλλόμενη από συγκίνηση και ιερή αγανάκτηση, ονόμασε τον κομμουνισμό ‘ΜΠΟΣΕΒΙΚΙΣΜΟ’ και τον ηγέτη του ‘ΑΓΡΑΜΜΑΤΟ  ΚΑΠΝΕΡΓΑΤΗ’ (*). Είπε, περιληπτικά:
«Μετά την πτώση  των βασιλιάδων, των Τσάρων, επεκράτησε ο Μπολσεβικισμός, ο οποίος άπλωσε τα πλοκάμια του σε όλη την ήπειρο, σε όλη την οικουμένη. Ήρθαν και στην Ελλάδα και πιάσαν έναν απατεώνα, έναν αλήτη, έναν αγράμματο καπνεργάτη, τον οποίον τον εφόβισαν, και τους αγκάλιασε  με ανοιγμένας τας αγκάλας, που ήλθαν στην Ελλάδα να φτιάξουνε τον Μπολσεβικισμό. Οι πολιτικοί όμως  έως τότε, είχανε  διαμάχη μεταξύ τους , διάφορές και δεν κοιτάξανε και δεν προσέξανε τον μπολσεβικισμό στην Ελλάδα, που  εξαπλούται. Μόνο παρουσιάστηκε ο Μεταξάς, ο οποίος δεν ανακατεύτηκε τελείως, τον περιόρισε τον κομμουνισμό, τον μπολσεβικισμό. Μετά το πέρας του πολέμου ήρθε η Κατοχή. Αυτοί πλέον βαδίσανε τον αγώνα τον εξοντωτικό  των Ελλήνων πατριωτών, και εθνικοφρόνων Ελλήνων αξιωματικών, Σωμάτων Ασφαλείας και Στρατού, και όποιος ήταν αντίθετος , τον εσκοτώνανε.  Για την αντιμετώπισή τους έγινε μυστική σύσκεψη ανωτέρων αξιωματικών στην Αθήνα, ζητήθηκε η συνδρομή της Αγγλίας, και αποφασίστηκε η συγκρότηση Εθνικών Αντιστασιακών Ομάδων στα βουνά και στην ύπαιθρο, υπό τους Ν.Ζέρβα, Δ,Ψαρρό και άλλους. Ο Γ.Γρίβας ίδρυσε την «Οργάνωση  «Χ» και χάρη στους αγώνες και τις θυσίες των Χιτών και των Σωμάτων Ασφαλείας, κατά τα Δεκεμβριανά, σώθηκε η Αθήνα και η Ελλάδα».
(*) Ισως έχει γίνει σύγχυση με τον καπνεργάτη ΜΑΡΚΟ  ΒΑΦΕΙΑΔΗ (ΔΣΕ), γιατί ο Ν.Ζαχαριάδης ήταν λιμενεργάτης – φορτοεκφορτωτής και αργότερα πλήρωμα σε ρυμουλκά.

       Ένας άλλος απόστρατος αξιωματικός και μέλος της «Χ», ο κ. ΑΝΔΡΕΑΣ  ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, επεσήμανε ότι :
« Οργανώσεις σαν την Χ έχουν ένα ως σκοπό,  την διατήρηση της εθνικής μνήμης και των ιερών αγώνων. Όμως, την στιγμή που η Πατρίς χάνεται και τα πάντα καταστρέφονται, Οργανώσεις σαν και αυτές, οι οποίες έχουν μια ΥΠΟΔΟΜΉ ΗΡΩΊΚΉ και στηρίζονται  και στο παρελθόν, ένα παρελθόν προσφοράς και θυσίας προς την πατρίδα, δεν μπορούν να μείνουν ανενεργές.  Τα νέα παιδιά πρέπει να είναι η διάδοχος κατάσταση, λαμβανομένου υπόψη ότι απέναντί μας έχουμε τον ΣΥΡΙΖΑ, τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έχουμε οργανωμένες ομάδες των αναρχικών, έχουμε κομμουνιστικές  Οργανώσεις πάρα πολλές, των Μπολσεβίκων.
Ως αρχηγός ο Γρίβας, βλέποντας αυτό το οποίο θα ερχόταν μετά από λίγο, δηλ.την καταστροφή των Αθηνών και τις σφαγές, οι οποίες  δυστυχώς έγιναν κατά την διάρκεια των Δεκεμβριανών του 44, προσπαθούσε να ξυπνήσει την αστική κοινωνία των Αθηνών και να πείσει τους γονείς να εκπαιδεύσουν τα παιδιά τους για την Εθνική  Αντίσταση. Αυτοί όμως έστειλαν τα   παιδιά τους έξω, για να σπουδάσουν, όπως γίνεται και σήμερα. Και τα  παιδιά μας αυτά τα παραλαμβάνουν και τα εκπαιδεύουν κατάλληλα τα Πανεπιστήμια του Εξωτερικού, με απώτερο σκοπό να τα κάνουν Σιμήτιδες, Παπανδρέου και λοιπούς ‘προοδευτικούς’ ηγέτες της Πατρίδας μας».   

       Ο Αντιπρόεδρος της «Χ», κ. ΣΠΥΡΟΣ  ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ αναφέρθηκε στην Κομμουνιστική Προπαγάνδα, η οποία έχει ως πρόγραμμα την εξόντωση κάθε σκεπτομένου ανθρώπου. Ιδρυτής της ήταν O Λεφ Νταβίντοβιτς Μπρόνσταϊν, ή Λέων Τρότσκι, ο  οποίος  υπήρξε μεγαλύτερος σφαγέας από τον Στάλιν, στέλνοντας στον θάνατο 12.000.000 ανθρώπους. Στην Ελλάδα, την ‘ιδεολογία’ αυτή την προώθησαν σε συνεργασία οι Νικόλαος Ζαχαριάδης και ‘Αρης Βελουχιώτης . Και ο Ν. Ζαχαριάδης δεν ήταν ένας ‘αγράμματος εργάτης’, όπως νομίζεται, αλλά εκπαιδευμένος σε σχολή στελεχών [(*) Το 1923 ευρισκόμενος και πάλι στη Ρωσία -σπούδασε στο νεοϊδρυμένο τότε "KUTV", το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής]
Απευθυνόταν σε μη – σκεπτόμενα άτομα και  άγγιζε μέσα τους το ‘Υλικό Στοιχείο’ (=όλα είναι δικά σου) και το’ Συναίσθημα της Εκδικήσεως’ για το ό,τι υπέφεραν ως μικρά παιδιά. Πολλοί από αυτούς μετατρέπονταν έτσι σε δολοφόνους    
Με βάση αυτά, κινήθηκε  και επικράτησε ο κομμουνισμός, εκμεταλλευόμενος παράλληλα και την αδράνεια των Ελληνικών ηγεσιών και πατριωτικών οργανώσεων.

      Τέλος, ο Πρόεδρος της «Χ», κ. ΙΩΑΝΝΗΣ  ΓΙΑΝΝΑΚΕΝΑΣ, ευχαρίστησε τους παρευρισκομένους, ως εξής :
«Πρῶτα ἀπό όλα σᾶς εὐχαριστοῦμε πάρα πολύ ἀπό τὸ Δ.Σ., γιατί ἒχετε ἒλθει πάρα πολύ κοντά μας, μᾶς συγκινεῖτε , εἶναι ἓνας ἀγῶνας ἡθικῆς τάξεως ποὺ δίνουμε ἐδῶ , ἒχουν πατεράδες ποὺ εἶχαν τὸ σῆμα τῆς «Χ» , ἒχουμε μία τιμή νὰ ἀποδώσουμε . Γιὰ αὐτό, πέρα ἀπό τοὺς μαχητές, ὑπάρχουνε καὶ οἱ ἐπόμενες γενιές . Θὰ καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια γιὰ νὰ συνεχίσουμε τὴν ὀφειλόμενη τιμή».

        Μετά το πέρας τῆς εκδήλωσης και σε κλίμα συναδέλφωσης και συγκίνησης που είχε δημιουργηθεί, προσφέρθηκε ένας μικρός μπουφές στους παρευρισκομένους, μέλη και φίλους του Συνδέσμου της «Χ». 


                                                           ΘΩΜΑΪΣ   ΠΑΡΙΑΝΟΥ

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΑ 72 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ "Χ"

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΜΑΧΗΤΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ 
ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΣ ‘Χ’
ΑΠΟΦ. ΑΝΑΓΝ. ΠΡΩΤ. ΑΘΗΝΩΝ 3596 / 1989
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ 64, 6ος ΟΡΟΦΟΣ, ΤΚ 106 77, ΤΗΛ. 2103801836
E – MAIL: "ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ «Χ»" ethnikiantistasix@gmail.com
"THOMY PARIANOY" <thomyparianou@yahoo.gr>
http://ethnikiantistasix.blogspot.com/

Άγαπητά μας Μέλη, Ἀγαπητοί μας φίλοι,

Έφέτος συμπληρώνονται 72 χρόνια ἀπὸ τὴν ἲδρυση τῆς Εθνικῆς Ἀντιστασιακῆς Ὀργανώσεως «Χ», [Ἰούνιος 1941 - Ἰούνιος 2013 ] , ἀπό τὸ ἂξιο τέκνο τῆς Πατρίδος, τὸν αείμνηστο Ἀρχηγὸ μας, Γεώργιο Γρίβα Διγενή.

Ὁ Σύνδεσμός μας, έπ’ εὐκαρία τοῦ γεγονότος αὐτοῦ, πραγματοποιεῖ ἐορταστικὴ ἐκδήλωση, τὴν Κυριακή 16 -6 – 2013, ὣρα 12.00 το μεσημέρι, στὰ Γραφεῖα μας [Πανεπιστημίου 64, 6ος Ὂροφος,] στὴν ὁποίαν εἶστε ὃλοι καλεσμένοι.

Θὰ παρευρεθοῦν παλαιοὶ Μαχητὲς καὶ θὰ εἰπωθοῦν μαρτυρίες καὶ ἀναμνήσεις. Μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία να μάθουμε τὴν αὐθεντικὴ ἱστορία της Οργάνωσής μας, νὰ ἒλθουμε πιὸ κοντὰ καὶ νὰ συσφίξουμε ἀκόμα περισσότερο τοὺς μεταξύ μας δεσμούς.

Σᾶς περιμένουμε,
Γιὰ τὸ Δ. Σ .

Ὁ Πρόεδρος                                           Ἡ Γενικὴ Γραμματέας

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΕΝΑΣ                         ΘΩΜΑΪΣ ΠΑΡΙΑΝΟΥ

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

ΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΘΕΜΑ : ''Η ΑΛΩΣΙΣ – 560 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ.''



ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΜΑΧΗΤΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΣ "Χ" 

ΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΘΕΜΑ : ''Η ΑΛΩΣΙΣ – 560 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ.''

       Στα πλαίσια των εθνωφελών εκδηλώσεων που πραγματοποιούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα από τον Σύνδεσμο της Αντιστασιακής Οργανώσεως «Χ», ο Αντιπρόεδρος της «Χ», κ. ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ πραγματοποίησε ομιλία με θέμα «Η Άλωσις -560 Χρόνια σαν σήμερα», αναφερόμενος στην επέτειο της αποφράδας ημέρας της Αλώσεως της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους, την 29η Μαϊου 1453. Ὁ Ειδικός Γραμματέας της «Χ», κ. ΣΠΥΡΟΣ  ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, παρουσίασε τον ομιλητή και το θέμα του. Ο λόγος του κ.Σπ.Στ. έχει ως εξής (κυριότερα σημεία):

ΕΙΣΑΓΩΓΗ                                                                                       ......Εκείνο που είναι ξεχωριστό εφέτος  από άλλες χρονιές για την μεγάλη αυτή επέτειο και αποφράδα ημέρα είναι μία μεγάλη σύμπτωσης, ένας μεγάλος φόβος , όπως την εποχή εκείνη. Ας φροντίσουμε ο καθένας από εμάς να κάνει το καθήκον του, ώστε να μην φθάσουμε σήμερα εκεί που φθάσαμε τότε. 560 χρόνια, σαν σήμερα, η Ελλ.Ιδέα που πολέμησε στην Αλεξάνδρεια και στην Ρώμη και νίκησε, παρθενώνεται στην Σοφία του Βοσπόρου.  Στο Ελληνοβυζανατινό σημείο και σταθμό, πρέπει να στέκεται ο Έλληνας για να εννοεί σωστά το παρελθόν του, τα έκτοτε και τα σημερινά. Από την άλλη πλευρά, ο Δυτικός κόσμος, εάν αισθανόταν ίχνος ευγνωμοσύνης και τιμιότητος , όχι στον αρχαίο, αλλά στον Βυζαντινό Έλληνα, θα  έκανε εικόνισμα, γιατί αυτός ο Ελληνοβυζαντινός  τον εξανθρώπισε. Το φθινόπωρο του 1452 ήταν η πιο θολή και η πιο βαριά εποχή στην Ιστορία του Γένους. Κάθε ημέρα που περνούσε, η νύχτα γινόταν μεγαλύτερη στην καρδιά των φιλοπατόρων εναπομεινάντων Ελλήνων. Φθάνουμε στην θυσία των ολίγων για να παραδειγματίζονται οι πολλοί, οι επερχόμενοι, εμείς και οι αυριανοί. Η θυσία, που δημιουργεί τον μαρμαρωμένον  θρύλον, τον αναστάντα στον μυστικόν κόσμον της καρδιάς των Ελλήνων για τους μετέπειτα, δίνοντας συνδετικούς φυλετικούς κρίκους στους ‘Ελληνας εθνεγέρτας του 1821.

ΑΝΟΙΞΗ ΤΟΥ 1453                                                                             
……Από μακριά ακούγεται το κύλισμα των κανονιών και οι στριγγλιές των Δερβισάδων, που έρχονται να λεηλατήσουν και να χτυπήσουν ανελέητα τον δεύτερο Ελληνικό πολιτισμό, ό,τι απέμεινε από την αυτοκρατορία που ξεψυχά. Από την Ιστορία, γνωρίζουμε την κατάσταση των τελευταίων ημερών και τις προετοιμασίες, όχι πλέον για  ένα νικηφόρο πόλεμο, αλλά για μία άξια και έντιμον Ελληνική θυσία. Από την αυτοκρατορία δεν μένει τίποτα παρά μία γωνίτσα της Θράκης, η Βασιλεύουσα. Λίγα νησιά του Αιγαίου και η Πελοπόννησος αναγνωρίζουν ακόμα την κυριαρχία του Αυτοκράτορα της Πόλεως,τον Κωνσταντίνον, αλλά, εξασθενημένα τα ίδια, δεν μπορούν να στείλουν ενισχύσεις. Υπήρχαν όμως και εσωτερικές έριδες και συνομωσίες εντός των τειχών της Πόλης. Το χρονικό του Φραντζή, περιέχει σημαντικές λεπτομέρειες για την κατάσταση που επικρατούσε στην Πόλη, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας. Η σκοτεινή Εβραϊκή Οργάνωση «Γκαρέμπια» μεταβίβαζε συνεχώς πληροφορίες στον Σουλτάνο για όλα τα συμβαίνοντα στην Πόλη. Εβραίοι από κοινού με εξωμότες, γύριζαν απ' άκρου εις άκρον της Κωνσταντινουπόλεως και επιχειρούσαν να κάμψουν το ηθικό των υπερασπιστών της, ισχυριζόμενοι ότι «ήταν θέλημα Θεού η Πόλις να τουρκέψει». Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός, ότι ο Μωάμεθ είχε υπουργοποιήσει  εβραίους, μέλη της «Γκαρέμπια».
Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ – Η ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΙΣ
         Οι Οθωμανοί καθίστανται κυρίαρχοι της Ασίας και στα περισσότερα φρούρια της Χερσονήσου του Αίμου. Οι Βυζαντινοἰ είχαν ζητήσει βοήθεια από τους Δυτικούς, οι οποίοι ενδιαφέρονται  μόνο για τα δικά τους συμφέροντα. Στα πλαίσια της αγωνιώδους προσπάθειας του Αυτοκράτορα για  βοήθεια, τον Δεκέμβριο του 1452 γίνονται δεκτοί από τον Κωνσταντίνο ο Ελληνικής καταγωγής Επίσκοπος του Κιέβου Ισίδωρος, ως απεσταλμένος του Πάπα, και ο Λεονάρδος Χίος, Λατίνος επίσκοπος Μυτιλήνης. Στις 12 Δεκεμβρίου 1452, μέσα στον Ναό της Αγίας Σοφίας, κηρύσσεται η Ένωση των δύο Εκκλησιών, παρουσία του Αυτοκράτορα, προκαλώντας την εντονότατη αντίδραση μερίδος των Ελλήνων ανθενωτικών, οι οποίοι γνώριζαν, ευθύς εξ αρχής, ότι δεν μπορούσαν να περιμένουν καμία βοήθεια από τους Λατίνους. Γράφεται μάλιστα ότι το «Ανοσιούργημα της Ψευδοένωσης» εθεωρήθη από τους πνευματικούς ανθρώπους της Πόλεως ως πράξη ασυγχώρητη από τον Θεό, ο οποίος απέστρεψε το πρόσωπό αυτού από τους Βυζαντινούς, και η πόλη έπεσε στα χέρια των αλλοθρήσκων Οθωμανών.
                                                                                                                 …….Ο νεαρός και φιλόδοξος Σουλτάνος, Μωάμεθ ο Β΄, γνωστός και ως Μεχμέτ Φατίχ,   θέτει σαν πρωταρχικό σκοπό την άλωση της Βασιλίδος των Πόλεων, που αναχαιτίζει την προέλασή του πιο βαθειά στην Ευρώπη. Η τραγική πάλη άρχισε Ευρώπη και Ασία κρατούν την αναπνοή τους εμπρός στην αναμέτρηση:
α) Δυνάμεις του Μωάμεθ :
- 15.000 επίλεκτοι γενίτσαροι, 5.000 καταξιωμένοι σπαχήδες ιππείς, 150.000 τακτικός στρατός, άλλες 150.000 λεφούσια Βασιβουζούκων ατάκτων Ασιατών, 30.000 μισθοφόροι ,
- 400 πολεμικά και άλλα πλοία του αρχιναυάρχου Βουλγάρου εξωμότη Σουλεϊμάν Μπαλτά Ογλού, και τέλος,
- το μόλις πρωτοεμφανισθέν στην πολιορκητική τέχνη πυροβολικὀν του Ούγγρου τυχοδιώκτη  Ουρβανού, από 250 τηλεβόλα.
 Όλα αυτά έζωσαν από παντού την Βασιλεύουσα, την αιωνία πρωτεύουσα του Ελληνισμού.

β) Δυνάμεις των υπερασπιστών της Πόλεως
       Εγκυρότερη καταμέτρηση θεωρείται η αναφορά του Ιστορικού της Αλώσεως, πρωτοβεστιάριου, πιστού φίλου και συμπολεμιστή του Αυτοκράτορα, Γεωργίου (Σ)Φραντζή, ο οποίος ανέλαβε την καταμέτρηση των δυνάμεων κατ’ εντολή του Κωνσταντίνου. Ο (Σ)Φραντζής αναφέρει 4.937 βυζαντινούς και περίπου 2000 ξένους. Από τους ξένους ξεχώριζαν οι 700 κατάφρακτοι στρατιώτες που έφθασαν στην βυζαντινή πρωτεύουσα τον Ιανουάριο του 1453 με δύο γενουατικά πλοία. Ο Κωνσταντίνος απένειμε στον αρχηγό τους, Ιωάννη Ιουστινιάνη Λόνγκο, τον τίτλο του πρωτοστάτορος (αρχιστρατήγου) και του ανέθεσε την άμυνα της πόλης.          Σε κάθε περίπτωση ο συνολικός αριθμός των υπερασπιστών της  Πόλης, δεν πρέπει να υπερέβαινε τους 8.500.                                                                                                                                           Στην αρχή τις πολιορκίας υπήρχαν στον Κεράτιο κόλπο 26 πλοία πολεμικά. Από αυτά 10 ανήκαν στο Βυζάντιο, 5 ήταν βενετικά, 5 γενοβέζικα, 3 κρητικά, 1 από την Αγκώνα, 1 από την Καταλωνία και 1 από την Προβηγκία. Υπήρχαν επίσης μικρότερα σκάφη και εμπορικά πλοία των Γενοβέζων που ήταν ελλιμενισμένα στο Πέραν. Ο στόλος διοικείτο από άξιους πλοιάρχους, ὀπως ο Φλαντανελλάς,ο Γαβριήλ Τρεβιζάνος, ο Ενετός Τζιάκομο Κόκκο κ.α. 
Το παλάτι του Εβδόμου και τα γειτονικά οχυρώματα δόθηκαν στον Ενετό Ιερώνυμο Μινότο. Ο τοίχος του περίβολου που ήταν κοντά στην Πόλη και μπορούσε να προσβληθεί από τους γειτονικούς λόφους ανατέθηκε στον Γερμανό μηχανικό Ιωάννη Γκράντ. Ο σουλτάνος άρχισε να σκάβει υπονόμους με σκοπό να πλησιάσει τα τείχη και να τα ανατινάξει,  Ο Ιωάννης Γκράντ όμως με την βοήθεια του Λουκά Νοταρά έκαψε τα υποστηρίγματα του υπονόμου και σκότωσε τους εχθρούς που βρίσκονταν μέσα. Στην πόλη πίσω από τα τειχίσματα βρισκόταν ο επίσης Ενετός Δολφίνος και τέλος στο κέντρο στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων σαν επιφυλακή τοποθετήθηκε ο Δημήτριος Κατακουζηνός και ο Νικηφόρος Παλαιολόγος με 700 άνδρες οι περισσότεροι των οποίων ήταν μοναχοί. Επίσης, τα θαλάσσια τείχη φυλάσσονταν από την πλευρά της Προποντίδας από τον Τζιάκομο Κονταρίνι, ο οποίος αμυνόταν στην περιοχή του Στουδίου. Δίπλα του υπήρχε ένα τμήμα από Έλληνες καλογέρους. Ἀλλωστε, η παρουσία των μοναχών πολεμιστών πιστοποιείται από τον Γ.(Σ)Φραντζή :
α) από το ‘Chronicon Majus’ «Τοῦ γὰρ βασιλέως προστάξαντος τοῖς δημάρχοις καιὶ στρατηγοῖς, ἒγραψεν ἒκαστος αὐτῶν τὴν δημαρχίαν αὐτοῦ άκριβῶς, τοὺς δυναμένους σταθῆναι ἐν τῶ κάστρω κοσμικούς τε ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΟΥΣ, καὶ τινα ὂπλα ἓκαστος αὐτῶν κέκτητο πρὸς ἂμυναν».
Παρόμοια είναι η καταγραφή που κάνει ο ιστορικός της Αλώσεως και στο ‘Chronicon Minus’:
«Το γρ βασιλέως προστάξαντος τος δημάρχοις, γραψεν ες καστος τν δημαρχίαν ατο ακριβώς, τοὺς δυναμένους σταθῆναι ἐν τῶ κάστρω κοσμικοὺς ΚΑΙ  ΚΑΛΟΓΕΡΟΥΣ, καὶ τι καὶ τι ἂρμα πρὸς ἂμυναν νὰ ἒχῃ εἶς ἓκαστος αὐτῶν».                                                                                                     Αυτοί που όντως είναι αξιοκατάκριτοι είναι οι πλούσιοι, οι οποίοι, σε αυτές τις δύσκολες ώρες, αρνήθηκαν να συνεισφέρουν οικονομικά.
       Μεταξύ της 25ης και 26ης Μαϊου συμβαίνουν διάφορα εντυπωσιακά δυσοίωνα, όπως η πτώση της Ιεράς Εικόνος της Θεοτέκου κατά την λιτάνευσή της και «τοῦτο παρὰ δόξαν γεγονός φρίκην τε πολλήν καὶ αγωνίαν μεγίστην καὶ φόβον πᾶσιν ἐνέβαλεν». Παράλληλα, ισχυρή καταιγίδα με αστραπές και χαλάζι αναστατώνει τους κατοίκους, ενώ την επομένη «νέφος βαθὺ τὴν πόλιν πᾶσαν περιεκάλυψε ἀπὸ πρωίας βαθείας ἓως ἐσπέρας». Ορισμένοι, μάλιστα, ιστορικοί χρονογράφοι της εποχής εκείνης αναφέρουν ότι από την πρώτη ημέρα της πολιορκίας, μέχρι και την 27ην Μαΐου, τρεις δηλαδή μέρες προ της αλώσεως, ολόκληρη την Πόλη εκάλυπτε περιφερόμενη ουράνια φωτεινή νεφέλη, η οποία όταν εξαφανίστηκε, προκάλεσε τον τρόμο των Ρωμηών, επειδή θεωρήθηκε ότι η πόλη ήταν πλέον απροστάτευτη στα χέρια των Οθωμανών.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
    Ακόμη και κατά τις παραμονές της μεγάλης επιθέσεως, την 21η  Μαΐου 1453, ημέρα της ονομαστικής εορτής του Κων/νου, ο Πορθητής καταβάλλει ύστατη προσπάθεια, για να πείσει τον Αυτοκράτορα να αποχωρήσει από την Πόλη, με όλα τα υπάρχοντά του, τις οικογένειες των αρχόντων, και τον στρατό του. Ο Κωνσταντίνος ήταν αποφασισμένος να πολεμήσει μέχρι την τελευταία του πνοή και του έδωσε την εξής απάντηση, που δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστεί από το Γένος μας.
«….Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν ἐστιν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ταύτῃ· κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν».                                                                                                                Ο τραγικός εκείνος βασιλεύς ήταν ξένος προς κάθε υλική σκέψη και οικονομικό συμφέρον, σε αντίθεση με κάποιους σημερινούς ηγέτες. Το μόνο που ήθελε ήταν να δώσει ένα οδυνηρό αλλά αξιοπρεπές τέλος.
       Την Δευτέρα, 28 Μαἱου, για να ενισχύσει το φρόνημα των πιστών και να τονώσει την ψυχική αντίσταση των πολεμιστών, διέταξε τους αρχιερείς να μεταφέρουν την εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας στα τείχη. Επίσης φρόντισε να κλείσει με σακιά ρήγματα που είχαν δημιουργηθεί από του εχθρικό πυροβολικό. Επιθεώρησε για τελευταία φορά όλα τα τείχη και στις 4 μ.μ μπήκε στο εσωτερικό της Πόλης. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, υπήρξε έντονη η ανάγκη ύστατης επικοινωνίας μεταξύ του βασιλέα, των υπηκόων του και των πολεμιστών του, όπως μας πληροφορεί ο (Σ)Φραντζής:
« Τήν σπέραν τς δίας μέρας, ατοκράτωρ συνήγαγεν (=συγκέντρωσε) λους τος ρχοντας κα ρχηγούς το στρατο, λληνας κα ξένους, ς κα τος γωνιστς κα τν πόλοιπον λαόν, κα  πρς ατούς πηύθυνε τν τελευταίαν δημηγορίαν του, καλν ες τν πέρ πάντων στατον αγώνα. ….Καί ταῦτα εἰπών καί τήν δημηγορίαν τελέσας καί μετά δακρύων καί στεναγμῶν τόν θεόν εὐχαριστήσας, οἱ πάντες ὡς ἐξ ἑνός στόματος ἀπεκρίναντο μετά κλαυθμόν λέγοντες <ἀποθάνωμεν ὑπέρ τῆς Χριστοῦ πίστεως καί τῆς Πατρίδος ἡμῶν>.
       Στην συνέχεια, μετέβη στον Ναό της Αγίας Σοφίας, μετάλαβε των Αχράντων Μυστηρίων, ζήτησε συγχώρεση από όλους και επέστρεψε, παίρνοντας την θέση του στα Τείχη.
ΤΟ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ – ΤΕΛΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ
      Όπως ο Κων/νος  την παραμονή της μάχης επικοινώνησε με τους άρχοντες και λαό του, το ίδιο και ο Μωάμεθ ανακοίνωσε στα στρατεύματά του ότι την επόμενη μέρα θα γινόταν η μεγάλη τελική επίθεση. Επίσης δήλωσε με όρκο πως ο ίδιος ήθελε μόνο τα τείχη και τα οικοδομήματα της πόλης και πως αφήνει στο στρατό του όλα τα άλλα. Υπογράμμισε πως υπάρχουν θησαυροί μέσα στα κτίρια και κυρίως στις εκκλησίες και πως θα επωφεληθούν από τον εξανδραποδισμό των κατοίκων, ὀπου ανάμεσά τους υπήρχαν πολλές νέες γυναίκες. Τέλος διέταξε νηστεία και προσευχή.
       Η επίθεση έγινε το τα ξημερώματα της 29ης Μαΐου, κατά περιγραφή του Γ.(Σ)Φραντζή, οποίος πολέμησε και αυτός δίπλα στον αυτοκράτορα, ως εξής:       
«Οι Τούρκοι άρχισαν με μεγάλη σφοδρότητα και ορμή την επί­θεση τη στιγμή που λαλούσαν τα κοκόρια για δεύ­τερη φορά, χωρίς να δώσουν κανένα σύνθημα, όπως είχαν χάνει και τις προηγούμενες φορές. Ο σουλτάνος διέταξε να επιτεθούν πρώτοι οι λιγότε­ρο έμπειροι, μερικοί ηλικιωμένοι και αρκετοί νέοι, ώστε να μας κουράσουν, και στη συνέχεια να ρι­χτούν εναντίον μας οι πιο έμπειροι και γενναίοι με μεγαλύτερη τόλμη και δύναμη».

Αναφερόμενος στον  τραυματισμό και την αποχώρηση του Ιουστιάνη, λέει  ότι αυτός πληγώθηκε από βέλος στο πάνω μέρος του δεξιού του ποδιού, έχασε αμέσως το θάρρος του και έτρεξε να βρει γιατρό, σιωπηλός. Οι στρατιώτες του τον αναζήτησαν με το βλέμμα, και, μαθαίνοντας ότι είχε φύγει, καταλήφθηκαν από ταραχή και φόβο. Ο Αυτοκράτορας, βλέποντας τον Ιουστινιάνη να φεύγει προσπάθησε με τα λόγια να τον εμποδίσει, χωρίς αποτέλεσμα. Χωρίς να δώσει απάντηση, ο Ιουστινάνης
« έφυγε και πήγε στο Πέραν, όπου πέθα­νε ντροπιασμένος από λύπη για την περιφρόνηση των άλλων».
Ο αυτοκράτορας πολεμάει σαν λιοντάρι και το παράδειγμά του ακολουθούν οι αξιωματικοί που είναι γύρω του (Φραγκίσκος Τολέντο, Θεόφιλος Πα­λαιολόγος και Ιωάννης Δαλμάτης).  Λέει ο (Σ)Φραντζής :  
 «Τότε (ο Αυτοκράτορας) τσίγκλησε το άλογό του, έφτα­σε στο σημείο από όπου οι εχθροί έμπαιναν στην πόλη και ρίχτηκε πάνω τους όπως ο Σαμψών κατά των αλλοφύλων. Στην πρώτη του επίθεση, τους γκρέμισε όλους κάτω από τα τείχη, πράγμα που φάνηκε σαν θαύμα σε όσους το είδαν. Μουγκρί­ζοντας σαν λιοντάρι και κρατώντας το σπαθί στο δεξί του χέρι, έσφαξε τόσους πολλούς Τούρκους ώστε το αίμα έτρεχε σαν ποτάμι από τα χέρια και τα πόδια του»…. «Πολλοί άλλοι σκοτώθηκαν επίσης κοντά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, όπου οι εχθροί είχαν στήσει τη μεγάλη ελέπολη και το φοβερό κανόνι, με τα οποία γκρέμισαν τα τείχη και κατάφεραν να πρωτομπούν στην πόλη. Τη στιγμή εκεί­νη εγώ δε βρισκόμουν κοντά στον αυτοκράτορα και δεσπότη μου, επειδή είχα πάει να επιθεωρήσω ένα άλλο σημείο της πόλης, σύμφωνα με τη διατα­γή του».
      Για τον θάνατο και την τύχη της σορού του Κωνσταντίνου, υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές, γιατί κανένας από τους σύγχρονούς του ιστορικούς δεν ήταν αυτόπτης μάρτυς. Θεωρείται επικρατέστερη η μαρτυρία του πιστού του φίλου Γ.(Σ)Φραντζή, α) για τον θάνατό του  :                                                                                                              «Ὁ βασιλεύς οὖν ἀπαγορεύσας ἑαυτόν, ἱστάμενος βαστάζων σπάθην και ἀσπίδα, εἶπε λόγον λύπης ἂξιον "οὐκ έστί τις τῶν χριστιανῶν τοῦ λαβεῖν τήν κεφαλήν μου ἀπ΄ ἐμοῦ;" ἦν γάρ μονώτατος ἀπολειφθείς. Τότε εἷς τῶν Τούρκων δοῦς αὐτῷ κατά πρόσωπον καί πλήξας καί αὐτός τῷ Τούρκῳ ἑτέραν ἐχαρίσατο, ‘ τῶν ὃπισθεν δ΄ἐτέρος καιρίαν δοῦς πληγήν, ἔπεσε κατά γῆς'  οὐ γάρ ἣδεισαν ὃτι ὁ βασιλεύς ἐστιν, ἀλλ΄ ὡs κοινόν στρατιώτην τοῦτον θανατώσαντες ἀφῆκαν».                                                                                                     β) για την σορό του , η οποία αναζητήθηκε μετά το  τέλος των μαχών και  για την οποίαν ενδιαφέρθηκε προσωπικά ο Μωάμεθ :                                                        «πλείονας κεφάλας τν άναιρεθέντων πλυναν, ε τύχοι καί τήν βασιλικήν γνωρίσωσι, καί οκ δυνήθησαν γνωρίσαι ατήν, ε μή τό τεθνεώς πτμα το Βασιλέως ερόντες γνώρισαν κ τν βασιλικν περικνημίδων, ή και πεδίλων ἒνθα, χρυσοί ετοί σαν γεγραμμένοι, s θος πρχε τος βασιλεύσι».   
Κατόπιν αυτού, ο Μωάμεθ έδωσε εντολή να ταφεί με τις αρμόζουσες τιμές, χωρίς όμως να γίνει γνωστός ο τόπος ταφής.
        Και μετά ακολούθησε ο θρύλος  του Μαρμαρωμένου βασιλιά, κατά τον οποίον άγγελος κυρίου άρπαξε τον βασιλιά όταν αυτός περικυκλώθηκε από τους Τούρκους και τον έκλεισε σε μία σπηλιά, αφού  πρώτα τον μαρμάρωσε. Και όταν έλθει ‘’το πλήρωμα του χρόνου’’, θα του δώσει την ζωή για διώξει τους Τούρκους από την Κων/λη και να τους κυνηγήσει ως την Κόκκινη Μηλιά. Οι Τούρκοι θα προσπαθούν να βρουν τον τάφο του και να χτίσουν την είσοδό του, για να μην μπορεί να βγει, αλλά ο Άγγελος τον προστατεύει και περιμένει την εντολή του Θεού, για να τον ξυπνήσει.                                                               
ΑΝΤΙ  ΕΠΙΛΟΓΟΥ      Ὁ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ  ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ                                              ..                                  (του Γεωργίου Βιζυηνοῦ)  (πραγματικό ονοματεπώνυμο :Γεώργιος Μιχαήλ Σύρμας ή Μιχαηλίδης, Βιζύη 1849 - Αθήνα 1896),
ν εδες μ τ μάτια σου, γιαγιά, τν Βασιλέα,   μήπως κα σ φάνηκε, σν νειρο, ν πομε, σν παραμύθι τάχα                                                                                                                                   --  Τν εδα μ τ μάτια μου, σν κα σένα νέα, π ν γεν κατ χρον, κι᾿ κόμα τ θυμομαι,  σν νταν χτς μονάχα.                                                                                            Στν Πόλη, στν Χρυσόπορτα, στν πύργον π κάτου,
εν᾿ να σπήλαιο πλατύ, στρωμένο σν παλάτι, σν γιο παρακκλήσι;                     Κανένας Τορκος δν μπορε ν κρατηθ κοντά του, κανες τς σιδερόπορτας ναρη τ μονοπάτι, ν π ν τ μηνύσ.                                                                                                   Μόνο κανένας Χριστιανός, κανένας πο τ ξέρει, περν π᾿ ατο κρυφ κρυφ κα τν σταυρό του κάνει, μ φόβο κα μ᾿ λπίδα.                                                                                   τσι κι᾿ γώ, βαστούμενη στ πατρικό μου χέρι, πγα κα προσκύνησα. Κα δ᾿ ατο μ᾿ φάνη- χι μ᾿ φάνη! Εδα.                                                                                                            Μέσ᾿ στ σκοτάδι τ βαθ ν᾿ στρο, σν λυχνάρι, σν μία φλόγα μυστική, π᾿ τν Θε ναμμένη. γαλάζια λάμψι χύνει.                                                                                                    Κα φέγγει τν λευκόχλωμη το Βασιλέως χάρι, πο μ κλεισμένα βλέφαρα ξαπλωμένος μένει στν ργυρή του κλίνη.                                                                                     - πέθανε, γιαγιά; - Ποτέ, παιδάκι μου! Κοιμται, κοιμται μόνο! Τν χρυσ κορνα στ κεφάλι, τ σκπτρο του στ χέρι.                                                                                                   Καί, σν παληοί του σύντροφοι, πιστοί του παραστται, στ στήθη τ᾿ Σταυραετός, στ πόδια του προβάλλει δικέφαλο Ξαφτέρι.                                                                                 πάν᾿ π᾿ τ κεφάλι του, σπίδα παραστέκει, κι᾿ κε πο τ χρυσόπλεκτο, τ ψηφωτ ζωνάρι τν μέση του κατέχει,                                                                                                          σν στραπ π᾿ πέμεινε χωρς στροπελέκι, ζερβιά, ς κάτου κρέμεται τ᾿ στραφτερ θηκάρι- μέσα σπαθ δν χει!                                                                                                       -Γιατί, γιαγιά; Πο εναι τό; -Βαμμένο μέσ᾿ στ αμα, κόμ᾿ ς τώρα βρίσκεται σ᾿ νς γγέλου χέρι, στν οραν πάνου...                                                                                       τανε τότε πο Τουρκι τν Πόλην πολέμα. Μέσα μία φοχτα λεύθεροι, π᾿ ξω μύριο σκέρι, ο σκλάβοι το Σουλτάνου.                                                                                     Κι᾿ Μωχαμτ διος του π στ᾿ γριό του τι, -Δός μου τς Πόλης τ κλειδιά! το Κωνσταντίνου κράζει,  κα τ σπαθί σου δός μου!                                                                   -λα κα πάρ᾿ τα! λέγ᾿ ατός, το Τούρκου το μουχτάτη.γ δν δίνω τίποτε! Τίποτ᾿ νόσ βράζει μία στάλλα γαμα ντός μου!                                                                                     -Κι᾿ πρόβαλαν τ λάβαρα, κι᾿ ρχίνησεν μάχη! Σαράντα μέραις πολεμον, σαράντα μερονύχτια χτυπιονται κα χτυπονε,                                                                                             Ο Τορκοι σν τ κύματα κι᾿ ο Χριστιανο σν βράχοι. Κι᾿ οτε τν Φράγκων προδοσιαίς, οτε τν φλάρων δίχτυα τν Βασιλέα σειονε.                                                     ξ᾿ π᾿ τ κάστρο χύνεται μ σπάθα γυμνωμένη, κα σφάζει Τούρκων κατοστας κι᾿ γαρινν χιλιάδες- κενος κι᾿ στρατός του.                                                                           Μ τ᾿ λίγος στρατός, κι᾿ ο πρτοι λαβωμένοι! πεσαν τ᾿ ρχοντόπουλα φυγαν ο Ρηγάδες, κι᾿ πέμεινεν τός του.                                                                                                  σο τν ζώνουν τ σκυλιά, τόσο χτυπ κα σφάζει, σν πληγωμένος λέοντας, σν τίγρη τς ρήμου, πο τ παιδιά της σκώσουν.                                                                                       Μ κε το πέφτει τ᾿ λογο! Κα πέφτ᾿ ατς κα κράζει. -Δν βρίσκετ᾿ νας Χριστιανς ν πάρ᾿ τν κεφαλή μου, πρν πν κα μ σκλαβώσουν;                                                               -Μι τρίχα κα τν σκότωνεν ράπικη λεπίδα! Μ δν τ θελ᾿ Θεός. Δν θελε ν᾿ φίσ τν Χριστιανν τ Γένος, αώνια δίχως βασιλι κι᾿ λευθερις λπίδα.
Γι᾿ ατ προστάζ᾿ ν᾿ γγελο ν π ν τν βοηθήση, σν ταν κυκλωμένος.                     Κι᾿ ατς τν Μαρο λακπατ, τν Βασιλ γλυτώνει,.τ κοφτερό του τ σπαθί του παίρν᾿ π τ χέρι, τος Τούρκους διασκορπίζει.                                                                                         Π στ λευκά του τ φτερ τν Βασιλέα σκώνει, μέσ᾿ στ πλατ τ σπήλαιο, πο σ᾿ επα, τόνε φέρει, κι᾿ κε τόνε κοιμίζει.-                                                                                       -Κα τώρα πι δν εμπορε, γιαγιάκα, ν ξυπνήσ; - βέβαια! Καιρος καιρούς, σηκώνει τ κεφάλι, στν πνο τν βαθύ του κα βλέπ᾿ ν ρθεν στιγμή, πχ᾿ Θες ρίσει,
κα βλέπ᾿ ν ρθ᾿ γγελος γι ν το φέρ πάλι τ κοφτερ σπαθί του.                        -Κα θρθη, ναί, γιαγιάκα μου; -Θρθη, παιδί μου, θρθη.
Κα ταν ρθ, τί χαρ στν γ, στν οκουμένη  σ᾿ ποιους θ ζονε τότε!                Διπλό, τριπλ θ πάρουμεν ατ πο μς πάρθη, κι᾿ Πόλη, κι᾿ γιασοφι δική μας θένα γένη. -Πότε, γιαγιά μου; Πότε;                                                                                         -ταν τρανέψς, γυόκα μου, κι᾿ ρματωθς κα κάμς τν ρκο στν λευθεριά, σ κι᾿ λ᾿ νεολαία,  ν σώσετε τν χώρα.                                                                                            Τότε θ νρθ᾿ γγελος κι᾿ γγελικα δυνάμεις, ν μπονε, ν ξυπνήσουνε, ν πον στν Βασιλέα, πς λθε πι ρα!                                                                                                 Κι᾿ Βασιλς θ σηκωθ, τν σπάθα του θ δράξη, καί, στρατηγός σας, θ ν μπ στ πρτο του βασίλειο τν Τορκο ν χτυπήσ.                                                                              Κα χτύπα, χτύπα θ τν π μακρ ν τν πετάξ,
πίσω στν Κόκκινη Μηλιά, κα πίσ᾿ π τν λιο,, πο πι ν μ γυρίσ!


 Ἐπιμέλεια Κειμένου:     ΘΩΜΑΪΣ  ΠΑΡΙΑΝΟΥ