Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ Κώστα Δημητριάδη ‘’ ΚΥΠΡΟΣ 1974 – Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ‘’ 3η ΕΚΔΟΣΗ


       Εφέτος συμπληρώνονται 41 χρόνια από την ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ. Για να μνημονεύσει το γεγονός αυτό, ο Πανελλήνιος Σύνδεσμός της Εθνικής Αντιστασιακής Οργανώσεως «Χ», παρουσίασε, για πρώτη φορά, την  ΤΡΙΤΗ ΕΚΔΟΣΗ του εξαιρετικού βιβλίου του Κώστα Δημητριάδη ‘’ ΚΥΠΡΟΣ 1974 – Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ‘’, στις 29 Ίουλίου 2015, στα γραφεία της [Πανεπιστημίου 64, 6ος ροφος]. Ομιλητής ήταν ο συγγραφέας,  κ. ΚΩΣΤΑΣ  ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ.
        Την έναρξη της εκδήλωσης έκανε ο Πρόεδρος της «Χ», κ. ΙΩΑΝΝΗΣ  ΓΙΑΝΝΑΚΕΝΑΣ, ο οποίος είπε ότι αυτή η τρίτη έκδοση του βιβλίου διαφέρει από τις προηγούμενες, επειδή είναι εμπλουτισμένη κατά 150 περίπου σελίδες . Και μετά πήρε τον λόγο ο συγγραφέας, ο οποίος ευχαρίστησε το κοινό του που παρευρέθηκε στην εκδήλωση, εν μέσω καύσωνος.
         Οι 150 περίπου επιπλέον σελίδες αυτής της έκδοσης  είναι προϊόν έρευνας που ήρθε στην επιφάνεια τα τελευταία δύο χρόνια περίπου, με διασταυρωμένες και ταξινομημένες πληροφορίες. Είναι ένα βιβλίο 500 περίπου σελίδων που θα χρησιμεύσει στον ιστορικό του μέλλοντος, γιατί τώρα δεν υπάρχει καμμία περίπτωση πλέον να ανοίξει ο φάκελλος της Κύπρου, ο οποιος είχε κλείσει τότε, για ‘’λόγους εθνικού συμφέροντος’’, αλλά στην πραγματικότητα συμπεριελάμβανε το φάσμα της εθνικής προδοσίας.  Στην προκειμένη περίπτωση, η προδοσία έγκειται σε πράξεις και ενέργειες που κάνει κάποιος, εν γνώσει του ότι αυτές θαμπορούσαν να βλάψουν την πατρίδα του.  Οι ενέργειες αυτές  έβαλαν την ταφόπλακα της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα, για την οποίαν  κανείς, πλέον,δεν αγωνίζεται και σήμερα πολλοί μιλούν  για ‘’απελευθέρωση’’.
        Ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος ήταν πάντοτε αντίθετος με την Ένωση, γιατί δεν ήθελε να χάσει τα αξιώματά του και να περιοριστεί μόνο στα ιερατικά του καθήκοντα. Το όνειρο των Αμερικάνων ήταν να γίνει η Κύπρος μέρος του ΝΑΤΟ, δια της ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα (λόγω του ότι οι Ελληνοκύπριοι ήταν η πλειοψηφία στο νησί , σε ποσοστό 80%, με 18% Τουρκοκύπριους και 2% άλλες μειονότητες). Και πάνω που όλα ήταν έτοιμα για την Ενωση, άλλαξε γνώμη  ο Μακάριος. Σήμερα, λόγω της παρέλευσης 41 χρόνων, οι νέοι έχουν πλήρη  άγνοια για το τι συνέβαινε τότε και δεν έχουν την αίσθηση της σκλαβωμένης πατρίδας στην Βόρεια Κύπρο. Σε αυτό συνετέλεσαν καιοι μετάπειτα Κυπριακές κυβερνήσεις, ιδίως του ΑΚΕΛ.
        Μετά το ναυάγιο του σχεδίου της Ένωσης με την Ελλάδα, οι Αμερικάνοι αποφάσισαν βάλουν στο παιχνίδι τους Τούρκοκύπριους (18%). Εντωμεταξύ, ήλθεστην εξουσία ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, με μεγάλα οράματα για την Κύπρο, και της πρόσφερε μάλιστα και νέας τεχνολογίας στρατιωτικό εξόπλισμό που προμηθεύτηκε από την Γαλλία, όμως ο Μακάριος δεν τον δέχθηκε. Προτίμησε να μείνει με τον πεπαλαιωμένο ρωσικό εξοπλισμό που υπήρχε τότε στην Κύπρο, «για να μην προκαλέσει τους Τούρκους».
      Εστάληκρυφά στην Κύπρο μία μεραρχία σχεδόν 8000 ανδρών , οι οποίοι κατέβηκαν σταδιακά  στην Κύπρο, ως Κύπριοι πολίτες . Πιστεύεται ότι ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου αυτός που τους έστειλε, αλλά τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι. Είχε προηγηθεί συζήτηση μεταξύ του Γεωργίου Παπανδρέου και του Πέτρου Γαρουφαλλιά, τότε Υπουργού Εθνικής Αμύνης, γιανα στείλουν μία δύναμη ανδρών για ενίσχυση της ΄Αμυνας της Κύπρου.  Ο Γ.Π. του είχε ζητήσει να μην στείλει πάνω από χίλιους, όμως ο Γαρουφαλιάς έστειλε γύρω στις 8000, κρυφά από τον Γ.Π. Οι Τούρκοι, όμως το γνωριζαν αυτό και διαμαρτυρήθηκαν στους Αμερικάνους, οι οποίοι ενημέρωσαν τον Γ.Π. και αυτός έπεσε από τα σύννεφα. Κάλεσε τον Π.Γ. και αυτός αναγκάστηκε να το παραδεχθεί. Όμως, αυτή η μεραρχία δεν θα μπορούσε να κάνει και πολλά πράγματα, σε περίπτωση Τουρκικής επίθεσης, την στιγμή που δεν είχε ναυτική και αεροπορική υποστήριξη.
       Επί Γεωργίου Παπαδοπούλου, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος είχε μπει τελείως ξεδιάντροπα απέναντι στους Έλληνες στρατιωτικούς, προσπαθεί να κρατηθεί στην εξουσία χρησιμοποιώντας το Εφεδρικό, και συνεχίζει να κινείται εναντίον του Γρίβα, ο οποίος δεν τα πήγαινε καθόλου καλά με το καθεστώς της 21ης Απριλίου. Πέφτει ο Γ.Παπαδόπουλος και εμφανίζεται στο προσκήνιο ο Δ. Ιωαννίδης, ένας πολέμιος του Μακαρίου και αποφασίζεται να πέσει και ο Μακάριος, πράγμα που το γνώριζε και ο ίδιος. Γίνεται μία συνομωτική κίνηση από τον Δ.Ιωαννίδη και ανώτατους αξιωματούχους των Ενόπλων Δυνάμεων της απολύτου εμπιστοσύνης του, και στις 15 Ιουλίου 1974 ακολουθε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου.
       Ο Μακάριος έφυγε και πήγε σε Μάλτα, Αγγλία και Νέα Υόρκη, όπου στο Συμβούλιο Ασφαλείας Ηνωμένων Εθνών  βγάζει τον περίφημο λόγο του, που πρωτίστως στρεφόταν κατά της Ελλάδος. Μίλησε για εισβολή, όχι των Τούρκων αλλά των Ελλήνων στην Κύπρο, δίνοντας έτσι το νομικό άλλοθι στους Τούρκους να εισβάλλουν.  Όντως, ξεκινάει η Τουρκική απόβαση και ο μόνος σήμερα εν ζωή από τους 4 ανώτατους αξιωματούχους του Ιωάννίδη, στρατηγός Γρ.Μπονάνος( οι άλλοι ήταν οι Αραπάκης, Παπανικολάου και Γαλατσάνος), από την Αθήνα στέλνει συνέχεια σήματα «Μην ανησυχείτε, οι Τούρκοι κάνουν άσκηση», μέχρι που το πρωί της 20/7/1974 οι Τούρκοι ανατινάζουν με μία βόμβα από αεροπλανο το τζιπ Landroverτου συντονιστή του πραξικοπήματος, ταξιάρχου τότε, Μιχαήλ Γεωργίτση, μεσα στην αυλή του ΓΕΕΦ και τότε δόθηκε εντολή για άμυνα και αντεπίθεση, εκ των ενόντων.
      Ακολούθησαν οι μάχες και οι συμπλοκές και ο Ελληνικός στρατός είχε στην διάθεσή του τον πεπαλαιωμένο ρωσικό εξόπλισμό, που ο Μακάριος, όπως είδαμε προηγουμένως, είχε αρνηθεί να αντικαταστήσει με τον νέο, που του είχε προσφέρει ο Γ.Παπαδόπουλος. Και ο συγγραφέας διηγείται πως πολέμησαν ηρωικά οι Έλληνες μαχητές σε ένα περιβάλλον πλήρους